فیلیپیان ۳.۸-۱۹ (رساله)

۸بلکه همه چیز را در قیاس با ارزش برترِ شناخت خداوندم مسیحْ عیسی، زیان می‌دانم، که به‌خاطر او همه چیز را از کف داده‌ام. آری، اینها همه را فضله می‌شمارم تا مسیح را به دست آورم ۹و در او یافت شوم، نه با پارسایی خویشتن که از شریعت است، بلکه با آن پارسایی که از راه ایمان به مسیح به دست می‌آید، آن پارسایی که از خداست و بر پایۀ ایمان. ۱۰می‌خواهم مسیح و نیروی رستاخیزش را بشناسم و در رنجهای او سهیم شده، با مرگش همشکل گردم، ۱۱تا به هر طریق که شده به رستاخیز از مردگان نایل شوم. ۱۲نمی‌گویم هم‌اکنون به اینها دست یافته‌ام یا کامل شده‌ام، بلکه خود را به پیش می‌رانم تا چیزی را به دست آورم که مسیحْ عیسی برای آن مرا به دست آورد. ۱۳برادران، گمان نمی‌کنم هنوز آن را به دست آورده باشم؛ امّا یک کار می‌کنم، و آن اینکه آنچه در عقب است به فراموشی می‌سپارم و به سوی آنچه در پیش است خود را به جلو کشانده، ۱۴برای رسیدن به خط پایان می‌کوشم، تا جایزه‌ای را به دست آورم که خدا برای آن مرا در مسیحْ عیسی به بالا فرا خوانده است. ۱۵همۀ ما که بالغیم، باید چنین بیندیشیم؛ و اگر دربارۀ موضوعی به گونه‌ای دیگر می‌اندیشید، این را نیز خدا بر شما آشکار خواهد فرمود. ۱۶مهم این است که به هر مرحله‌ای که رسیده‌ایم، مطابق آن رفتار کنیم. ۱۷ای برادران، با هم از من سرمشق بگیرید، و توجه خود را به کسانی معطوف کنید که مطابق الگویی که در ما سراغ دارید، رفتار می‌کنند. ۱۸زیرا همان‌گونه که بارها به شما گفته‌ام و اکنون نیز اشکریزان تکرار می‌کنم، بسیاری چون دشمنان صلیب مسیح رفتار می‌کنند. ۱۹عاقبتِ چنین کسان هلاکت است. خدای آنان شکمشان است و به چیزهای ننگ‌آور مباهات می‌کنند، و افکارشان معطوف به امور زمینی است.

لوقا ۶.۱۷-۲۳ (انجیل)

۱۷عیسی همراه ایشان فرود آمد و در مکانی هموار ایستاد. بسیاری از شاگردانش و انبوهی از مردم از سرتاسر یهودیه، اورشلیم، و از شهرهای ساحلی صور و صیدون، آنجا حضور داشتند. ۱۸آنها آمده بودند تا سخنان او را بشنوند و از بیماریهای خود شفا یابند؛ و کسانی که ارواح پلید آزارشان می‌داد، شفا می‌یافتند. ۱۹مردم همه می‌کوشیدند او را لمس کنند، زیرا نیرویی از وی صادر می‌شد که همگان را شفا می‌بخشید. ۲۰آنگاه عیسی بر شاگردانش نظر افکند و گفت: «خوشا به حال شما که فقیرید، زیرا پادشاهی خدا از آن شماست. ۲۱خوشا به حال شما که اکنون گرسنه‌اید، زیرا سیر خواهید شد. خوشا به حال شما که اکنون گریانید، زیرا خواهید خندید. ۲۲«خوشا به حال شما آنگاه که مردم به‌خاطر پسر انسان، بر شما نفرت گیرند و شما را از جمع خود برانند و دشنام دهند و بدنام سازند. ۲۳در آن روز، شادی و پایکوبی کنید، زیرا پاداشتان در آسمان عظیم است. چرا که پدران آنها نیز با پیامبران چنین کردند.

کشیش‌شهید دیونیسیوس آریوپاگی

He is mentioned in Acts 17:19-34. He was a learned Athenian, a member of the Athenian court on Mars Hill (Areos Pagos in Greek, from which the title ‘Areopagite’ comes). At the time of Christ’s crucifixion, he was studying in Egypt and saw the sky darkened there for three hours when Christ breathed His last. He later married and had several children. When St Paul preached in Athens, Dionysius was among the first to believe, and became either the first (according to some) Bishop of Athens, or the second, succeeding St Hierotheos (commemorated tomorrow, October 4). With St Hierotheos he was present at the Dormition of the Mother of God. He received a martyr’s end in his old age, possibly in Athens. Several famous works of mystical theology, including On the Divine Names, are attributed to him.

کشیش‌شهید مقدس دیونیسیوس, اسقف اسکندریه, و او شاگردان (۲۵۸)

He was a disciple of Origen and became a priest in Alexandria. He became Bishop of Alexandria in 247, serving not only his own see but the whole Church with fervor and compassion. He traveled to Rome to fight the Novatian schisms that disturbed the Body of Christ at that time, and mediated in the dispute between St Cyprian (September 16) and the Pope.

During the reign of Valerian, the new Governor of Alexandra, Emilianus, summoned St Dionysius, along with a group of his clergy, and demanded that they renounce Christ. When all stood firm in the Faith, he exiled them to the remote village of Kephro. But Christians flocked to the village to seek out the holy Bishop, and many pagans in the region were converted by him — so that soon the town was more nearly a Christian mission than a place of exile. When Emilianus learned of this, he exiled the Bishop and his disciples far into the wilderness, where they lived amidst terrible sufferings and hardships for more than twelve years. Saint Dionysius and his deacons Gaius and Faustus all died there; Eusebius the deacon and Maximus the priest eventually escaped. Eusebius became Bishop of Laodicea; Maximus, like his spiritual father, became Bishop of Alexandria.

قدیس یوحنا خوزبیتی, اسقف قیصریه در فلسطین (۵۳۲)

He came from a prominent family in Egypt, and was brought up among the Monophysites. He became a monk in his youth, and went on pilgrimage to Jerusalem. When he attempted to enter the Church of the Resurrection to venerate the Precious Cross, an unseen power prevented him from entering. The next night he heard a voice telling him in his sleep that those who do not embrace the Orthodox faith are unworthy to worship the holy Cross of the Savior. John awoke and hurried to the church where, in tears, he accepted and confessed the entire Orthodox Faith. After returning to Egypt he settled in Palestine, living alone in a cave in the isolated region called Chozeba. There he lived in solitude until one day a couple brought their son, possessed by an evil spirit. They had been sent to John by Ananias, a well-known ascetic of Palestine. John considered himself unworthy to pray for the casting out of demons, so he prayed in the name of Ananias, and the boy was healed. Thenceforth, John’s wonderworking powers became known, and many made the difficult journey to his cave for the healing of spiritual and bodily ailments. Later John, much against his will, was consecrated Bishop of Caesarea; but he was unable to tolerate the cares of episcopal life and fled again to the desert, where he spent the rest of his life. The faithful continued to visit him in great numbers, and many signs and wonders were worked through his prayers. He reposed in peace at a great age.