اول تسالونیکیان ۴.۱-۱۲ (رساله)

۱دیگر اینکه، ای برادران، شما از ما آموختید که چگونه باید رفتار کنید تا خدا را خشنود سازید، همان‌گونه که چنین نیز می‌کنید. اکنون به نام عیسای خداوند از شما استدعا داریم و اندرزتان می‌دهیم که در این باره هر چه بیشتر تلاش کنید. ۲زیرا آگاهید که از جانب عیسای خداوند، چه احکامی به شما داده‌ایم. ۳ارادۀ خدا این است که مقدّس باشید: خود را از بی‌عفتی دور نگاه دارید. ۴هر‌یک از شما باید بداند که چگونه در پاکی و برازندگی، بدن خود را تحت تسلّط نگاه دارد. ۵نباید همانند قومهایی که خدا را نمی‌شناسند، دستخوش امیال شهوانی باشید. ۶هیچ‌کس نباید در این امر دست تجاوز یا طمع به حریم برادر خود دراز کند. چنانکه پیشتر به شما گفتیم و هشدار دادیم، خداوند همۀ این کارها را کیفر خواهد داد. ۷زیرا خدا ما را نه به ناپاکی، بلکه به قدّوسیت فرا خوانده است. ۸پس، هر که این تعلیم را رد کند، نه انسان، بلکه خدایی را رد کرده که روح قدّوس خود را به شما عطا می‌فرماید. ۹و اما دربارۀ محبت برادرانه نیازی نیست چیزی به شما بنویسیم، زیرا خود از خدا آموخته‌اید که یکدیگر را محبت کنید، ۱۰و براستی که همۀ برادران را در سرتاسر مقدونیه محبت می‌کنید. با این همه، ای برادران، ترغیبتان می‌کنیم که هر چه بیشتر چنین کنید. ۱۱آرزومند این باشید که زندگی آرامی داشته باشید و سر به کار خویش مشغول بدارید و با دستهای خود کار کنید، همان‌گونه که شما را حکم کردیم. ۱۲بدین‌سان، زندگی روزمرۀ شما احترام مردمِ بیرون را بر خواهد انگیخت، و محتاج کسی نیز نخواهید بود.

لوقا ۱۲.۴۸-۵۹ (انجیل)

۴۸امّا آن که خواست اربابش را نمی‌داند و کاری می‌کند که سزاوار تنبیه است، تازیانۀ کمتر خواهد خورد. هر که به او بیشتر داده شود، از او بیشتر نیز مطالبه خواهد شد؛ و هر که مسئولیتش بیشتر باشد، پاسخگویی‌اش نیز بیشتر خواهد بود. ۴۹«من آمده‌ام تا بر زمین آتش افروزم، و ای کاش که تا کنون افروخته شده بود! ۵۰امّا مرا تعمیدی باید، و چه در فشارم تا به انجام رسد. ۵۱آیا گمان می‌برید آمده‌ام تا صلح به زمین آورم؟ نه، بلکه آمده‌ام تا جدایی افکنم. ۵۲از این پس، میان پنج تن از اهل یک خانه جدایی خواهد افتاد؛ سه علیه دو خواهند بود و دو علیه سه. ۵۳پدر علیه پسر و پسر علیه پدر، مادر علیه دختر و دختر علیه مادر، مادرشوهر علیه عروس و عروس علیه مادرشوهر.» ۵۴سپس به جماعت گفت: «چون بینید ابری در مغرب پدیدار شود، بی‌درنگ می‌گویید: ”باران خواهد بارید،“ و باران می‌بارد. ۵۵و چون باد جنوب وزد، می‌گویید: ”هوا گرم خواهد شد،“ و چنین می‌شود. ۵۶ای ریاکاران! شما که نیک می‌دانید چگونه سیمای زمین و آسمان را تعبیر کنید، چگونه است که از تعبیر زمان حاضر ناتوانید؟ ۵۷«چرا خود دربارۀ آنچه درست است داوری نمی‌کنید؟ ۵۸هنگامی که با شاکیِ خود نزد حاکم می‌روی، بکوش تا در راه با او آشتی کنی، مبادا تو را نزد قاضی کشاند و قاضی تو را به نگهبان سپارد، و به زندان افتی. ۵۹به تو می‌گویم که تا قِران آخر را نپردازی، از زندان به در نخواهی آمد.»

قدیس پولس معترف قسطنطنیه

A native of Thessalonica, he rose from secretary to Alexander, Patriarch of Constantinople (commemorated August 30), to deacon, then succeeded St Alexander as Patriarch around 337. For his virtue and his zeal for Orthodoxy he was hated by the Arians, who were still powerful in the Empire. The Arian Emperor Constantius, learning of Paul’s election, exiled him and made the Arian Eusebius Patriarch in his place. St Paul went to Rome, where he joined St Athanasius the Great in exile. Furnished with letters from Pope Julius, he was able to ascend the Patriarchal throne once again upon the death of Eusebius. But once again the Arians were able to put one of their party on the Patriarchal throne: Macedonius, who even went beyond the Arian heresy and denied the divinity of the Holy Spirit. Once again the legitimate, Orthodox Patriarch found himself in exile in Rome. In succeeding years St Paul stood firm for Orthodoxy while complex political and military intrigues swirled around him, with the Orthodox Constans, Emperor of the West (and Constantius’ brother) supporting him while Constantius continued to oppose him. For a time Constans was able to enforce Paul’s place on the Patriarchal throne, but when he died, Constantius banished St Paul to Cucusus on the Black Sea. There, while he was celebrating the Divine Liturgy in the house where he was kept prisoner, the Arians strangled him with his own omophorion. His relics were brought back to Constantinople by the Emperor Theodosius the Great.

قدیس ژرمانوس, اسقف اعظم کازان (۱۵۶۸)

He was born in Tver to a princely family. Drawn to a life of holiness from his earliest childhood, he became a monk at the age of twenty-five, at the Monastery of St Joseph of Volokolamsk. In time he became Archimandrite of the Monastery of the Dormition at Staritsk; but after a few years he returned to Volokolamsk to live in solitude. When his teacher St Gurias (October 4), first Archbishop of Kazan, reposed, Germanus succeeded him as Archbishop, but continued to live as ascetically as when he was a hermit. He was offered the office of Metropolitan of Moscow, but refused. As a faithful shepherd of his church, he fearlessly confronted Tsar Ivan the Terrible for his many and various cruelties; for this he was killed in 1568 by the Tsar’s assassins.

Note: Recently, a bizarre movement has arisen among some nationalist sectarians in Russia to canonize Ivan the Terrible. Among the many obvious reasons against such an action (which has been firmly rejected by the Patriarch of Moscow), we could list the Tsar’s murder of some of the Church’s own Saints, Germanus among them.