Composite ۲ - امثال ۱۰, ۳, ۸ (نماز شامگاهی)

۱The memory of a just man is praised, and the Lord’s blessing is upon his head. Blessed is one who has found wisdom; a mortal who knows understanding. To import her is better than treasures of gold and silver. She is more valuable than precious stones; nothing of value equals her worth. Justice proceeds from her mouth; she bears law and mercy on her tongue. Therefore, my children, listen to me, for I speak weighty things. And blessed is the one who keeps my ways. For my goings out are the goings out of life, and favour is prepared from the Lord. Therefore I exhort you, and utter my voice to the children of humankind. Because I, Wisdom, have prepared counsel, knowledge and understanding. I have called on them. Counsel and sureness are mine; prudence is mine, strength is mine. I love those who are my friends, while those who seek me will find grace. You innocent, then, understand cunning; you untaught, take it to heart. Listen to me, for I will speak weighty things, and I will open right things from my lips. Because my throat will meditate truth; lying lips are abominable before me. All the words of my mouth are with justice, there is nothing crooked in them nor twisted. They are all straight for those who understand, and right for those who find knowledge. For I teach you what is true, that your hope may be in the Lord and that you may be filled with spirit.

امثال ۱۰.۳۱-۱۱.۱۲ (نماز شامگاهی)

۳۱از دهانِ پارسایان حکمت می‌روید، اما زبانِ منحرف بریده خواهد شد. ۳۲لبهای پارسایان سخنِ پسندیده می‌داند، دهان شریران تنها انحراف! ۱خداوند از ترازوی نامیزان کراهت دارد، اما وزنۀ کامل پسندیدۀ اوست. ۲با تکبر، شرمساری می‌آید، اما حکمت با فروتنان است. ۳راستیِ صالحان هادی ایشان است، کج‌رَوی خیانت‌پیشگان، مایۀ تباهی‌شان. ۴توانگری در روز غضب به کاری نمی‌آید، اما پارسایی از مرگ رهایی می‌بخشد. ۵پارساییِ راستان هموارکنندۀ راه آنهاست، اما شریران از شرارت خود سقوط می‌کنند. ۶پارساییِ صالحان آنان را رهایی می‌بخشد، اما خیانت‌پیشگان در دام هوسهای خویش گرفتار می‌آیند. ۷با مرگِ مردِ شریر، امیدش نیز بر باد می‌شود؛ چشمداشتهای او از قدرت تباه می‌گردد. ۸پارسا از تنگنا نجات داده می‌شود؛ شریر به جای او در آن فرو می‌افتد. ۹ناپاکان به گفتارِ خود همنوع خویش را هلاک می‌کنند، اما پارسا را دانش او نجات می‌دهد. ۱۰از کامیابیِ پارسایان شهر شادمان می‌شود، از نابودیِ شریران فریاد شادی برمی‌خیزد. ۱۱از برکت صالحان، شهر سرافراز می‌شود، از دهان شریران، سرنگون! ۱۲آن که همسایۀ خویش را خوار می‌سازد کم‌عقل است، اما شخص فهیم خاموش می‌ماند.

حکمت سلیمان ۳.۱-۹ (نماز شامگاهی)

متی ۱۱.۲۷-۳۰ (انجیل نماز صبحگاهی)

۲۷پدرم همه چیز را به من سپرده است. هیچ‌کس پسر را نمی‌شناسد جز پدر، و هیچ‌کس پدر را نمی‌شناسد جز پسر، و آنان که پسر بخواهد او را بر ایشان آشکار سازد. ۲۸«بیایید نزد من، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، که من به شما آسایش خواهم بخشید. ۲۹یوغ مرا بر دوش گیرید و از من تعلیم یابید، زیرا حلیم و افتاده‌دل هستم، و در جانهای خویش آسایش خواهید یافت. ۳۰چرا که یوغ من راحت است و بار من سبک.»

افسسیان ۵.۲۵-۳۳ (رساله)

۲۵ای شوهران، زنان خود را محبت کنید، آن‌گونه که مسیح نیز کلیسا را محبت کرد و جان خویش را فدای آن نمود، ۲۶تا آن را به آبِ کلام بشوید و این‌گونه کلیسا را طاهر ساخته، تقدیس نماید، ۲۷و کلیسایی درخشان را نزد خود حاضر سازد که هیچ لک و چین و نقصی دیگر نداشته، بلکه مقدّس و بی‌عیب باشد. ۲۸به همین‌سان، شوهران باید همسران خود را همچون بدن خویش محبت کنند. آن که زن خود را محبت می‌کند، خویشتن را محبت می‌نماید. ۲۹زیرا هرگز کسی از بدن خود نفرت ندارد، بلکه به آن خوراک می‌دهد و از آن نگاهداری می‌کند، همچنانکه مسیح نیز از کلیسا مراقبت می‌نماید؛ ۳۰زیرا اعضای بدن اوییم. ۳۱«از این رو مرد، پدر و مادر خود را ترک گفته، به زن خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد.» ۳۲این راز، بس عظیم است - امّا من دربارۀ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. ۳۳باری، هر یک از شما نیز باید زن خود را همچون خویشتن محبت کند، و زن باید شوهر خویش را حرمت نهد.

غلاطیان ۵.۲۲-۶.۲ (رساله, قدیس سرگئی)

۲۲امّا ثمرۀ روح، محبت، شادی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، ۲۳فروتنی و خویشتنداری است. هیچ شریعتی مخالف اینها نیست. ۲۴آنان که به مسیحْ عیسی تعلّق دارند، نَفْس را با همۀ هوسها و تمایلاتش بر صلیب کشیده‌اند. ۲۵اگر به روح زیست می‌کنیم، به روح نیز رفتار کنیم. ۲۶خودپسند نباشیم و از به خشم آوردن یکدیگر و حسادت نسبت به هم دست بداریم. ۱ای برادران، اگر کسی به گناهی گرفتار شود، شما که روحانی هستید او را با ملایمت به راه راست بازگردانید. در عین حال، به هوش باش که خود نیز در وسوسه نیفتی. ۲بارهای سنگین یکدیگر را حمل کنید که این‌گونه شریعت مسیح را به جا خواهید آورد.

لوقا ۵.۳۳-۳۹ (انجیل)

۳۳به او گفتند: «شاگردان یحیی اغلب روزه می‌گیرند و دعا می‌کنند؛ شاگردان فَریسیان نیز چنینند، امّا شاگردان تو همیشه در حال خوردن و نوشیدنند.» ۳۴عیسی پاسخ داد: «آیا می‌توان میهمانان عروسی را تا زمانی که داماد با آنهاست، به روزه واداشت؟ ۳۵امّا زمانی خواهد رسید که داماد از ایشان گرفته شود. در آن ایام روزه خواهند گرفت.» ۳۶پس این مَثَل را برایشان آورد: «هیچ‌کس تکه‌ای از جامۀ نو را نمی‌بُرَد تا آن را به جامه‌ای کهنه وصله زند. زیرا اگر چنین کند، هم جامۀ نو را پاره کرده و هم پارچۀ نو بر جامۀ کهنه وصله‌ای است ناجور. ۳۷نیز کسی شراب نو را در مَشکهای کهنه نمی‌ریزد. زیرا اگر چنین کند، شراب نو مَشکها را خواهد درید و شراب خواهد ریخت و مَشکها نیز تباه خواهد شد. ۳۸شراب نو را در مَشکهای نو باید ریخت. ۳۹و کسی پس از نوشیدن شراب کهنه خواهان شراب تازه نیست، زیرا می‌گوید: ”شراب کهنه بهتر است.“‌»

لوقا ۶.۱۷-۲۳ (انجیل, قدیس سرگئی)

۱۷عیسی همراه ایشان فرود آمد و در مکانی هموار ایستاد. بسیاری از شاگردانش و انبوهی از مردم از سرتاسر یهودیه، اورشلیم، و از شهرهای ساحلی صور و صیدون، آنجا حضور داشتند. ۱۸آنها آمده بودند تا سخنان او را بشنوند و از بیماریهای خود شفا یابند؛ و کسانی که ارواح پلید آزارشان می‌داد، شفا می‌یافتند. ۱۹مردم همه می‌کوشیدند او را لمس کنند، زیرا نیرویی از وی صادر می‌شد که همگان را شفا می‌بخشید. ۲۰آنگاه عیسی بر شاگردانش نظر افکند و گفت: «خوشا به حال شما که فقیرید، زیرا پادشاهی خدا از آن شماست. ۲۱خوشا به حال شما که اکنون گرسنه‌اید، زیرا سیر خواهید شد. خوشا به حال شما که اکنون گریانید، زیرا خواهید خندید. ۲۲«خوشا به حال شما آنگاه که مردم به‌خاطر پسر انسان، بر شما نفرت گیرند و شما را از جمع خود برانند و دشنام دهند و بدنام سازند. ۲۳در آن روز، شادی و پایکوبی کنید، زیرا پاداشتان در آسمان عظیم است. چرا که پدران آنها نیز با پیامبران چنین کردند.

ما عادل مادر اِفروسینه (حدود ۴۴۵)

She was the daughter of a wealthy Christian, Paphnutius, who with his wife brought up Euphrosyne in piety. Not wishing to marry, she secretly fled her home and its wealth, dressed herself in men’s clothing and entered a monastery using the name of Smaragdus. There she lived in asceticism for thirty-eight years. She only revealed her identity on her death bed. Her father Paphnutius became a monk in the same monastery, and entered into repose ten years after his daughter.

پدر مقدس ما سرگئی رادونژ (۱۳۹۲)

‘Our righteous Father Sergius was born in Rostov, north of Moscow, about the year 1314. Named Bartholomew in baptism, he was brought up in Radonezh, and at the death of his parents he withdrew to the wilderness to become a monk. It is notable that without having been trained in a monastery, he was of such a spiritual stature as to be able to take up the perilous eremitical life from the beginning, without falling into delusion or despondency. When he had endured with courage the deprivations of the solitary life, other monks began to come to him, for whom he was made abbot against his will. On the counsel of Philotheus, Patriarch of Constantinople, he organized his monks according to the cenobitic life, appointing duties to each. While Anthony and Theodosius of Kiev, and the other righteous Fathers before Sergius, had established their monasteries near to cities, Sergius was the leader and light of those who went far into the wilderness, and after his example the untrodden forests of northern Russia were settled by monks. When Grand Duke Demetrius Donskoy was about to go to battle against the invading Tartars, he first sought the blessing of Saint Sergius, through whose prayers he was triumphant. Saint Sergius was adorned with the highest virtues of Christ-like humility and burning love for God and neighbor, and received the gift of working wonders, of casting out demons, and of discretion for leading souls to salvation. When he served the Divine Liturgy, an Angel served him visibly; he was also vouchsafed the visitation of the most holy Theotokos with the Apostles Peter and John. He was gathered to his Fathers on September 25, 1392. At the recovery of his holy relics on July 5th, 1422, his body and garments were found fragrant and incorrupt. His life was written by the monk Epiphanius, who knew him.’ (Great Horologion)

یادبود کبیر زلزله در قسطنطنیه (۴۴۷) و معجزه تریساگیون

During the reign of the Emperor Theophilus, the city of Constantinople was visited by earthquakes for almost four months. The Emperor, the Patriarch Proclus, and the people joined in a barefoot procession to make prayer to God for their safety. While they were gathered, the tremors increased dramatically, and a young boy was taken up into the sky in the sight of the people, who fearfully cried out Kyrie eleison! When the boy came down from the heavens, he said that he had been among choirs of Angels who sang Holy God, Holy Mighty, Holy Immortal, have mercy on us! and that a voice had commanded him to tell the Patriarch that the people should make supplication to God in this way. The Patriarch instructed the people to chant this hymn, whereupon the ground stopped shaking and the child died.

The Empress Pulcheria (September 10) asked the Patriarch to order that this hymn be chanted henceforth in the Divine Liturgy, as it still is today.

قابل احترام دوسیتئا, منزوی غارهای کیف (۱۷۷۶)

She was born to landed gentry of Riazan province in 1721. Her name in secular life is not recorded. For much of her childhood she was cared for by her grandmother the nun Porphyria, from whom she acquired a love for the ascetical struggle. When Porphyria took the Great Schema, the child returned home, but continued to live as much like a nun as she could. Her parents were eager to marry her as soon as possible, but she foiled their plans by leaving home at the age of fifteen, dressed as a peasant boy and calling herself Dositheus. In this guise she entered the Lavra of St Sergius. Three years later she fled to avoid discovery by her parents, and went to the Lavra of Kiev. There she was turned away, since she had no passport; so she took up the hermit’s life in cave near Kitayev Skete, living only on bread, water and a few wild plants. Before long her gifts of prophecy became known, and the counsel of ‘Dositheus the Hermit’ was sought out by many of the faithful. She would speak to her many visitors through a small window that did not allow them to see her face. The Empress Elizabeth visited her in 1744, and at her request ‘Dositheus’ received monastic tonsure. When the young Prochor Moshnin — one day to be known as St Seraphim of Sarov (January 2) — visited her, she foresaw his holy future, blessed him and directed him to the Monastery of Sarov, instructing him to practice the Jesus Prayer ceaselessly.

Later, the eremitic life was banned in Russia by Imperial decree, so ‘Dositheus’ moved to the Kiev Caves Lavra, then to a remote cell at the Kitaya Skete. When she discerned that the time of her death was near, she left her cell and greeted the brethren of the Skete. The next day she was found on her knees in her cell before an icon, with a piece of paper in her hand reading ‘My body is ready for burial. I beg you not to touch it and to bury it in the usual way.’ Only in preparing her for burial was it discovered that she was a woman. ‘Dositheus the Hermit’ is counted as one of the revivers of the Orthodox hesychast tradition in Russia, where it had been almost forgotten even among monastics.