حکمت سلیمان ۵.۱۵-۶.۳ (نماز شامگاهی)

حکمت سلیمان ۳.۱-۹ (نماز شامگاهی)

حکمت سلیمان ۴.۷-۱۵ (نماز شامگاهی)

متی ۱۱.۲۷-۳۰ (انجیل نماز صبحگاهی)

۲۷پدرم همه چیز را به من سپرده است. هیچ‌کس پسر را نمی‌شناسد جز پدر، و هیچ‌کس پدر را نمی‌شناسد جز پسر، و آنان که پسر بخواهد او را بر ایشان آشکار سازد. ۲۸«بیایید نزد من، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، که من به شما آسایش خواهم بخشید. ۲۹یوغ مرا بر دوش گیرید و از من تعلیم یابید، زیرا حلیم و افتاده‌دل هستم، و در جانهای خویش آسایش خواهید یافت. ۳۰چرا که یوغ من راحت است و بار من سبک.»

عبرانیان ۱۱.۱۷-۲۳, ۲۷-۳۱ (رساله)

۱۷به ایمان بود که ابراهیم هنگامی که آزموده شد، اسحاق را به عنوان قربانی تقدیم کرد؛ و او که وعده‌ها را پذیرفته بود حاضر شد پسر یگانۀ خود را قربانی کند، ۱۸همان را که درباره‌اش گفته شده بود: «نسل تو از اسحاق خوانده خواهد شد.» ۱۹ابراهیم چنین اندیشید که خدا قادر است حتی مردگان را زنده کند، و می‌توان گفت که به نوعی اسحاق را از مرگ بازیافت. ۲۰به ایمان بود که اسحاق، یعقوب و عیسو را در خصوص امور آینده برکت داد. ۲۱به ایمان بود که یعقوب به هنگام مرگ، هر یک از پسران یوسف را برکت داد و در حالی که بر سر عصای خود تکیه زده بود، سَجده کرد. ۲۲به ایمان بود که یوسف چون به پایان عمر خود نزدیک شد، از خروج بنی‌اسرائیل سخن گفت و دربارۀ استخوانهای خود دستورهایی داد. ۲۳به ایمان بود که والدین موسی او را پس از تولّد به مدت سه ماه پنهان کردند، زیرا دیدند کودکی است بی‌نظیر؛ و از حکم پادشاه نهراسیدند. ۲۷به ایمان بود که او بی‌آنکه از خشم پادشاه بهراسد مصر را ترک گفت، زیرا آن نادیدنی را همواره در برابر چشمان خود داشت. ۲۸به ایمان بود که او پِسَخ و پاشیدن خون را به جا آورد تا هلاک‌کنندۀ نخست‌زادگان، بر نخست‌زادگان اسرائیل دست دراز نکند. ۲۹به ایمان بود که قوم از میان دریای سرخ همچون زمینی خشک گذشتند؛ امّا چون مصریان کوشیدند همان کار را انجام دهند، غرق شدند. ۳۰به ایمان بود که دیوارهای اَریحا پس از اینکه قوم هفت روز دور آن گشتند، فرو ریخت. ۳۱به ایمان بود که راحابِ فاحشه همراه با نامطیعان کشته نشد، زیرا جاسوسان را به‌سلامت پذیرا گردید.

عبرانیان ۱۳.۱۷-۲۱ (رساله, قدیس آنتونی)

۱۷از رهبران خود اطاعت کنید و تسلیم آنها باشید؛ زیرا ایشان بر جانهای شما دیدبانی می‌کنند و باید حساب بدهند. پس بگذارید کار خود را با شادمانی انجام دهند نه با آه و ناله، زیرا این به نفع شما نخواهد بود. ۱۸برای ما دعا کنید، زیرا مطمئنیم که وجدانمان پاک است و می‌خواهیم از هر جهت با سربلندی زندگی کنیم. ۱۹بخصوص از شما استدعا دارم دعا کنید که بتوانم هر چه زودتر نزدتان بازگردم. ۲۰حال، خدای سلامتی که شبانِ اعظم گوسفندان یعنی خداوند ما عیسی را به خون آن عهد ابدی از مردگان برخیزانید، ۲۱شما را به هر چیز نیکو مجهز گرداند تا ارادۀ او را به انجام رسانید. باشد که او هرآنچه را که موجب خشنودی اوست به واسطۀ عیسی مسیح در ما به عمل آورد، که او را جلال جاودانه باد. آمین.

مرقس ۹.۴۲-۱۰.۱ (انجیل)

۴۲«و هر که سبب شود یکی از این کوچکان که به من ایمان دارند لغزش خورَد، او را بهتر آن می‌بود که سنگ آسیابی بزرگ به گردنش بیاویزند و به دریا افکنند! ۴۳اگر دستت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن. زیرا تو را بهتر آن است که علیل به حیات راه یابی تا آنکه با دو دست به دوزخ روی، به آتشی که هرگز خاموش نمی‌شود. [ ۴۴جایی که کرم آنها نمی‌میرد و آتش خاموشی نمی‌پذیرد.] ۴۵و اگر پایت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن. زیرا تو را بهتر آن است که لنگ به حیات راه یابی، تا آنکه با دو پا به دوزخ افکنده شوی. ۴۶[جایی که کِرم آنها نمی‌میرد و آتش خاموشی نمی‌پذیرد.] ۴۷و اگر چشمت تو را می‌لغزاند، آن را به در آر، زیرا تو را بهتر آن است که با یک چشم به پادشاهی خدا راه یابی، تا آنکه با دو چشم به دوزخ افکنده شوی، ۴۸جایی که «”کِرم آنها نمی‌میرد و آتش خاموشی نمی‌پذیرد.“ ۴۹«زیرا همه با آتش نمکین خواهند شد. ۵۰نمک نیکوست، امّا اگر خاصیتش را از دست بدهد، چگونه می‌توان آن را نمکین ساخت؟ شما نیز در خود نمک داشته باشید و با یکدیگر در صلح و صفا به سر برید.» ۱عیسی آن مکان را ترک کرد و به نواحی یهودیه و آن سوی رود اردن رفت. دیگر بار جماعتها نزد او گرد آمدند، و او بنا به روال همیشۀ خود، به آنها تعلیم می‌داد.

لوقا ۶.۱۷-۲۳ (انجیل, قدیس آنتونی)

۱۷عیسی همراه ایشان فرود آمد و در مکانی هموار ایستاد. بسیاری از شاگردانش و انبوهی از مردم از سرتاسر یهودیه، اورشلیم، و از شهرهای ساحلی صور و صیدون، آنجا حضور داشتند. ۱۸آنها آمده بودند تا سخنان او را بشنوند و از بیماریهای خود شفا یابند؛ و کسانی که ارواح پلید آزارشان می‌داد، شفا می‌یافتند. ۱۹مردم همه می‌کوشیدند او را لمس کنند، زیرا نیرویی از وی صادر می‌شد که همگان را شفا می‌بخشید. ۲۰آنگاه عیسی بر شاگردانش نظر افکند و گفت: «خوشا به حال شما که فقیرید، زیرا پادشاهی خدا از آن شماست. ۲۱خوشا به حال شما که اکنون گرسنه‌اید، زیرا سیر خواهید شد. خوشا به حال شما که اکنون گریانید، زیرا خواهید خندید. ۲۲«خوشا به حال شما آنگاه که مردم به‌خاطر پسر انسان، بر شما نفرت گیرند و شما را از جمع خود برانند و دشنام دهند و بدنام سازند. ۲۳در آن روز، شادی و پایکوبی کنید، زیرا پاداشتان در آسمان عظیم است. چرا که پدران آنها نیز با پیامبران چنین کردند.

پدر مقدس خداحامل ما آنتونی کبیر (۳۵۶)

‘Saint Anthony, the Father of monks, was born in Egypt in 251 of pious parents who departed this life while he was yet young. On hearing the words of the Gospel: “If thou wilt be perfect, go and sell what thou hast, and give to the poor” (Matt. 19:21), he immediately put it into action. Distributing to the poor all he had, and fleeing from all the turmoil of the world, he departed to the desert. The manifold temptations he endured continually for the space of twenty years are incredible. His ascetical struggles by day and by night, whereby he mortified the uprisings of the passions and attained to the height of dispassion, surpass the bounds of nature; and the report of his deeds of virtue drew such a multitude to follow him, that the desert was transformed into a city, while he became, so to speak, the governor, lawgiver, and master-trainer of all the citizens of this newly-formed city. But the cities of the world also enjoyed the fruit of his virtue. When the Christians were being persecuted and put to death under Maximinus in 312, he hastened to their aid and consolation. When the Church was troubled by the Arians, he went with zeal to Alexandria in 335 and struggled against them in behalf of Orthodoxy. During this time, by the grace of his words, he also turned many unbelievers to Christ.

‘He began his ascetical life outside his village of Coma in Upper Egypt, studying the ways of the ascetics and holy men there, and perfecting himself in the virtues of each until he surpassed them all. Desiring to increase his labours, he departed into the desert, and finding an abandoned fortress in the mountain, he made his dwelling in it, training himself in extreme fasting, unceasing prayer, and fierce conflicts with the demons. Here he remained, as mentioned above, about twenty years. Saint Athanasius the Great, who knew him personally and wrote his life, says that he came forth from the fortress “initiated in the mysteries and filled with the Spirit of God.” Afterwards, because of the press of the faithful, who deprived him of his solitude, he was enlightened by God to journey with certain Bedouins, until he came to a mountain in the desert near the Red Sea, where he passed the remaining part of his life. Saint Athanasius says of him that “his countenance had a great and wonderful grace. This gift also he had from the Saviour. For if he were present in a great company of monks, and any one who did not know him previously wished to see him, immediately coming forward he passed by the rest, and hurried to Anthony, as though attracted by his appearance. Yet neither in height nor breadth was he conspicuous above others, but in the serenity of his manner and the purity of his soul.”

‘So passing his life, and becoming an example of virtue and a rule for monastics, he reposed on January 17 in the year 356, having lived together some 105 years.’ (Great Horologion)

Speaking of the demonic temptations and struggles with the passions that beset those who seek their salvation, St Anthony said: “All these trials are to your advantage. Do away with temptation and no one will be saved.”

پرهیزکار امپراتور تئودوسیوس کبیر (۳۹۵)

He was born in Spain, became a general in the Imperial Army, and was crowned Emperor of the East in 379. He quickly made his Orthodoxy clear by decisively rejecting Arianism, which had divided Christians, troubled the Church, and confused previous emperors, for many years. He summoned the Second Ecumenical Council at Constantinople in 381, which reaffirmed the doctrine of Nicaea and proclaimed the divinity of the Holy Spirit. While Constantine had outlawed the persecution of Christians and made Christianity the religion of the state, Theodosius outlawed the worship of idols within the Empire.

Theodosius was several times guilty of anger and bloodshed during his reign, but, when corrected, always expressed sincere repentance and submitted himself to the authority and discipline of the Church. He endured a long excommunication and penance from Ambrose, bishop of Milan (December 7), for a massacre perpetrated at his order. Once he was about to enact bloody punishment of the people of Antioch for a rebellion, but relented when St Placilla (September 14) and Patriarch Flavian enjoined him to be merciful. In this, he showed a humility and submission to the Church almost unknown in Christian rulers before or since.

Having reigned for sixteen years, the Emperor Theodosius reposed in peace in 395 at the age of sixty.

پدر مقدس ما ماکاریوس (کالوگراس) پاتموس (۱۷۳۷)

He was born to a prosperous family on the island of Patmos. As soon as he was old enough to leave home, he attended the Patriarchal School in Constantinople, where he distinguished himself. He became a monk, then a deacon, but always refused to be ordained to the priesthood, though the Metropolitan of Nikomedia wished Makarios to be his successor. Instead, he returned to Patmos in 1713 and entered the Monastery of St John the Theologian, where he remained until his death.

Though he lived in great asceticism and constant prayer, Saint Makarios was moved by a concern for the salvation and education of the Orthodox people, who often lived in great ignorance, even of their own faith, under Ottoman rule. He established a school in a building adjacent to the monastery, and offered courses free of charge to any who could come. Modeling the curriculum on that of the Patriarchal School, he served more as a spiritual father than a worldly professor. The school grew steadily, partly due to generous contributions from a few wealthy Greek families and trade guilds in Constantinople. But students, many of them very poor, still had to pay for their own needs, and Saint Makarios used his own funds to aid the poorest of them. In addition, he secretly distributed any money that came to him personally to the poor on Patmos. The school at Patmos became famous throughout the Greek Church, and its head became a spiritual father not only to his students but througout the Greek nation. Bishops often asked him to write homilies; about sixty of these were published in book form as The Trumpet of the Gospel, which is still widely read today by the faithful. Having greatly edified thousands while laboring tirelessly for the salvation of his soul, Saint Makarios reposed in peace in 1737.