غلاطیان ۳.۱۵-۲۲ (رساله)

۱۵ای برادران، بگذارید از زندگی روزمره مثالی بیاورم. هیچ‌کس نمی‌تواند حتی عهدی بشری را که رسمیت یافته باشد، لغو کند یا چیزی بدان بیفزاید. ۱۶حال، وعده‌ها به ابراهیم و به نسل او داده شد. نمی‌گوید «و به نسلها،» چنانکه گویی دربارۀ بسیاری باشد، بلکه می‌گوید «به نسل تو،» که مقصود یک تن یعنی مسیح است. ۱۷سخن من این است: شریعتی که چهارصد و سی سال بعد آمد، عهدی را که خدا پیشتر بسته بود لغو نمی‌کرد، به گونه‌ای که وعده باطل گردد. ۱۸زیرا اگر میراث بر شریعت استوار باشد، دیگر بر وعده استوار نیست؛ امّا خدا آن را از راه وعده به ابراهیم عطا فرمود. ۱۹پس مقصود از شریعت چه بود؟ شریعت به سبب نافرمانیها افزوده شد، آن هم تنها تا زمانی که آن ’نسل‘ که وعده به او اشاره داشت، بیاید. شریعت به وسیلۀ فرشتگان و به دست واسطه‌ای مقرر گردید. ۲۰امّا هیچ واسطه‌ای تنها نمایندۀ یک طرف نیست، حال آنکه خدا یکی است. ۲۱پس آیا شریعت برخلاف وعده‌های خداست؟ به هیچ روی! زیرا اگر شریعتی داده شده بود که می‌توانست حیات ببخشد، در آن صورت به‌یقین پارسایی نیز از راه شریعت فراهم می‌آمد. ۲۲امّا کتاب اعلام داشت که همه در بند گناه اسیرند، تا آنچه وعده داده شده بود بر پایۀ ایمان به عیسی مسیح به ایمانداران عطا شود.

لوقا ۵.۳۳-۳۹ (انجیل)

۳۳به او گفتند: «شاگردان یحیی اغلب روزه می‌گیرند و دعا می‌کنند؛ شاگردان فَریسیان نیز چنینند، امّا شاگردان تو همیشه در حال خوردن و نوشیدنند.» ۳۴عیسی پاسخ داد: «آیا می‌توان میهمانان عروسی را تا زمانی که داماد با آنهاست، به روزه واداشت؟ ۳۵امّا زمانی خواهد رسید که داماد از ایشان گرفته شود. در آن ایام روزه خواهند گرفت.» ۳۶پس این مَثَل را برایشان آورد: «هیچ‌کس تکه‌ای از جامۀ نو را نمی‌بُرَد تا آن را به جامه‌ای کهنه وصله زند. زیرا اگر چنین کند، هم جامۀ نو را پاره کرده و هم پارچۀ نو بر جامۀ کهنه وصله‌ای است ناجور. ۳۷نیز کسی شراب نو را در مَشکهای کهنه نمی‌ریزد. زیرا اگر چنین کند، شراب نو مَشکها را خواهد درید و شراب خواهد ریخت و مَشکها نیز تباه خواهد شد. ۳۸شراب نو را در مَشکهای نو باید ریخت. ۳۹و کسی پس از نوشیدن شراب کهنه خواهان شراب تازه نیست، زیرا می‌گوید: ”شراب کهنه بهتر است.“‌»

قدیس کیریاکوس، گوشه‌نشین فلسطین

He was born in Corinth of pious Christian parents. At the age of eighteen he went to Palestine, where, after studying under several holy fathers, he entered monastic life and became the disciple of St Gerasim of the Jordan. After St Gerasim’s death he lived in strict solitude, asceticism and silence for many years, finally entering the monastery of St Chariton, where he reposed in peace at the age of 109. Despite his very severe asceticism, he was large and strong, remaining so until the end of his life. According to the rule of St Chariton, he and his fellow-monks ate only once a day, after sunset. In the desert, he lived for years on nothing but the raw plants that he gathered there. He said of himself that, while he was a monk, the sun never saw him eat or be angry with any man.

قدیس مریم فلسطین (سده ۶)

“She was at first a reader of the Psalter in the Church of the Resurrection in Jerusalem, but, being beautiful, she was a source of scandal to the sinful-minded. In order not to be a cause of sin in others, Mary withdrew to the wilderness of Souka with a basket of beans and a flask of water. She spent eighteen years in the desert and, by God’s power, never lacked either beans nor water. Disciples of St Cyriacus found her during her lifetime, and later buried her.” (Prologue)

شهیدان مقدس دادا و همراهانش (سدهٔ ۴)

دادا از بلندپایگانِ ایرانی در دربار شاپور دوم و پنهانی مسیحی بود. چون به فرمانداری ولایتی دور از دربار گماشته شد، آشکارا به پرستش و اعلام مسیح پرداخت. این خبر به گوش شاه رسید، و او یکی از پسرانش، گوبَرلاهاس، را فرستاد تا او را محاکمه و اعدام کند. دادا محاکمه و محکوم شد که در کوره‌ای آتشین افکنده شود. اما چون دادا نشان صلیب کشید، آتش خاموش شد؛ این شاهزاده را به شگفتی واداشت و سرانجام او را به ایمان به مسیح رساند.

شاهِ خشمگین پسرش را به زندان افکند و شکنجه کرد. گوبرلاهاس روزها شکنجه‌های هولناک را بی‌شکوه تاب آورد، و با آنکه اندامش را به‌سختی بریده بودند، سالم از سلولش بیرون آمد. این معجزه دیگران را، از جمله دو تن دیگر از فرزندان یا خویشان شاه، به پذیرش مسیح کشاند. کازوی، دختر شاه، همین که شکنجه‌اش آغاز شد، اجازه یافت که به آرامش درآید. گوبرلاهاس در میانهٔ شکنجه‌های دیگر به‌طرزی معجزه‌آسا تعمید یافت: صدایی از بالا کلمات تعمید را بر زبان آورد، و بارشی از آب و روغن بر شهید فرو ریخت. اندکی بعد، او همراه دادا و کاسدیوس، یکی از خویشان گوبرلاهاس که با دیدن معجزه‌ها به حقیقت ایمان آورده بود، جان سپرد.

قابل احترام کیپریان اوستیوگ (۱۲۷۶)

“Saint Cyprian founded the Monastery of the Entry into the Temple of the Mother of God, near Ustiug in the district of Vologda, in 1212, and he made over all his property to it. He never left the monastery after he became Abbot but gave himself to ascetic labours, as if each day were his last on earth. He watched over the spiritual progress of his monks with fatherly love and willingly sacrificed his time and energy for their good. Saint Cyprian fell asleep in the Lord in 1276. His holy relics lie in his monastery.” (Synaxarion)