۱۰ مارس ۲۰۲۷
چهارشنبه هفته پنیرخوری

روزه — روزه گوشت

یادداشت‌های مراسم

بدون لیتورژی

یادبودها

شهید کوادراتوس و همراهان (۲۵۸)
مادر مقدس ما آناستاسیا (۵۶۳)

خوانش‌های کتاب مقدس

یوئیل ۲.۱۲-۲۶ (ساعت ششم)

۱۲خداوند می‌فرماید: «با این حال، حتی همین الان با تمامی دل خود، و با روزه و گریه و ماتم، نزد من بازگشت کنید؛ ۱۳دل خود را چاک زنید، نه جامۀ خویش را.» به سوی یهوه خدای خود بازگشت کنید زیرا او فیاض و رحیم است، دیرخشم و آکنده از محبت، و از بلا منصرف می‌شود. ۱۴کسی چه دانَد؟ شاید برگردد و منصرف شده، از پس خود برکتی باقی گذارد، یعنی هدیۀ آردی و هدیۀ ریختنی را برای یهوه خدای شما. ۱۵در صَهیون کَرِنا بنوازید، زمانی را به روزه اختصاص دهید، و به گردهم‌آییِ مخصوص فرا خوانید. ۱۶قوم را گرد آورید، و جماعت را تقدیس نمایید؛ پیران را جمع کنید، و کودکان و شیرخوارگان را گرد آورید. داماد از حُجرۀ خویش به در آید، و عروس از حِجله‌اش. ۱۷کاهنان که خادمان خداوندند، میان رواق و مذبح بگریند و بگویند: «خداوندا، بر قوم خویش رحم فرما، و میراث خود را اسباب تمسخر مگردان، و نه ضرب‌المثل در میان قومها. چرا در میان ملتها بگویند: ”خدای ایشان کجاست؟“» ۱۸پس خداوند برای سرزمین خویش به غیرت آمد، و بر قوم خویش شفقت فرمود. ۱۹و خداوند قوم خود را اجابت کرده، گفت: «اینک من برای شما گندم و شراب تازه و روغن می‌فرستم، تا بخورید و سیر شوید. و دیگر هرگز شما را در میان قومها اسباب تمسخر نخواهم ساخت. ۲۰لشکر شمالی را از شما دور خواهم کرد، و آن را به سرزمینی خشک و بایر خواهم راند، به گونه‌ای که سرِ آن به دریای شرقی و تَهِ آن به دریای غربی برسد. بوی بدش بلند خواهد شد، و بوی تعفنش به هوا بر خواهد خاست، چراکه کارهای بزرگ کرده است. ۲۱«ای زمین، ترسان مباش! بلکه وجد و شادی کن، زیرا خداوند کارهای عظیم کرده است. ۲۲ای جانوران صحرا مهراسید، زیرا مرتعهای صحرا سبز شده است؛ درختان میوه آورده‌اند، و درختان انجیر و انگور بارِ کامل داده‌اند. ۲۳ای فرزندان صَهیون، در یهوه خدای خود وجد و شادی کنید، زیرا که بارانِ اوّلین را به اندازه به شما داده است؛ او باران فراوان بر شما بارانیده، یعنی بارانهای اوّلین و آخرین را، همچون گذشته. ۲۴خرمنگاه‌ها از گندم آکنده خواهد شد، و خمره‌ها از شراب تازه و روغن لبریز خواهد گشت. ۲۵سالهایی را که ملخها خوردند جبران خواهم کرد، ملخهای دونده و جهنده و فرو بلعنده و جونده، یعنی همان لشکر عظیم من که به میان شما فرستادم. ۲۶خوراکِ بسیار خورده، سیر خواهید شد، و نام یهوه خدای خود را خواهید ستود، نام او را که در حق شما کارهای شگفت کرده است؛ و قوم من دیگر هرگز شرمسار نخواهند شد.

یوئیل ۳.۱۲-۲۱ (نماز شامگاهی)

۱۲قومها برانگیخته شوند و به درّۀ یَهوشافاط برآیند، زیرا من در آنجا خواهم نشست تا همۀ قومهای اطراف را محاکمه کنم. ۱۳داس را به حرکت درآورید، زیرا که محصول رسیده است. بیایید لگدمال کنید، زیرا چرخشتها پر شده و خمره‌ها لبریز گشته است، چراکه شرارت ایشان عظیم است. ۱۴جماعتها، جماعتها، در درۀ صدور حُکم! زیرا روز خداوند در درۀ صدورِ حُکم نزدیک است. ۱۵آفتاب و ماه تاریک می‌شوند و ستارگان نور خویش را نمی‌تابانند. ۱۶خداوند از صَهیون می‌غرّد و از اورشلیم بانگ برمی‌آورد؛ آسمان و زمین می‌لرزند. اما خداوند پناهگاهی برای قوم خویش است، و دژی برای بنی‌اسرائیل. ۱۷«آنگاه خواهید دانست که من یهوه خدای شما، در کوه مقدس خویش صَهیون ساکنم. اورشلیم مقدس خواهد بود و بیگانگان دیگر هرگز از آن گذر نخواهند کرد. ۱۸در آن روز، کوهها شراب شیرین خواهند چکانید، از تپه‌ها شیر جاری خواهد شد، و در تمامی جویهای یهودا آبْ روان خواهد گردید؛ چشمه‌‌ای از خانۀ خداوند بیرون خواهد آمد و وادی شِطّیم را سیراب خواهد کرد. ۱۹مصر ویران خواهد شد و اَدوم به بیابانِ بایر بدل خواهد گشت، زیرا بر بنی‌یهودا خشونت روا داشتند، و در سرزمین ایشان خون بی‌گناهان را ریختند. ۲۰اما یهودا تا به ابد مسکون خواهد شد، و اورشلیم تا دهرهای بسیار. ۲۱و من انتقام خون ایشان را خواهم ستاند و مجرم را بی‌سزا نخواهم گذاشت، زیرا که خداوند در صَهیون ساکن خواهد بود.»

یادبودها

شهید کوادراتوس و همراهان (۲۵۸)

‘In a time of persecution of Christians, many of the faithful fled to the mountains and caves. The mother of this Codratus did so. She was pregnant at that time, and gave birth to Codratus in a forest, dying almost at once. He was kept safe and fed by the providence of God and his guardian angel. Codratus grew up in solitude with nature. He who gave manna from heaven to the Israelites in the wilderness released a sweet dew from a cloud onto the mouth of the child Codratus. When he was twelve years old, he went down to the town, and there some good people took a fancy to him and educated him. He studied medicine and then began to heal the sick, using both natural medicines and, more importantly, the spiritual power and prayer which had been with him from childhood. When a new persecution arose under Decius, Codratus was taken for trial and thrown into prison. Five of his friends stood beside him and confessed the name of Christ. They were: Cyprian, Dionysius, Anectus, Paul and Crescens. They were all dragged through the streets and struck with sticks and stones by the unbelievers, especially by the children, until they arrived at the scaffold. Here the martyrs prayed to God and were beheaded with the sword. A spring of water gushed out onto the earth at the spot, which to this day is called by Codratus’ name and commemorates the heroic death for Christ of the holy six. They suffered with honour for the truth in Corinth in the year 250, in the time of the Emperor Decius and his governor Jason.’ (Prologue)

مادر مقدس ما آناستاسیا (۵۶۳)

She was a noble lady at the Imperial court under the Emperor Justinian and his wife Theodora. But when she was widowed she left Constantinople and all her privileges behind and fled to the Egyptian desert. There Abba Daniel tonsured her and, at her request, presented her to the brethren as the eunuch Anastasius, so that she might avoid discovery by imperial investigators. She closed herself in a small cell, where she spent twenty-eight years in prayer and askesis. Shortly before her death, her elder Daniel saw her face shining like the sun.