دوم قرنتیان ۱۰.۷-۱۸ (رساله)

۷شما تنها به ظواهر می‌نگرید. اگر کسی اطمینان دارد از آنِ مسیح است، باید در نظر داشته باشد که ما نیز به همان اندازه از آنِ مسیحیم. ۸زیرا سرافکنده نخواهم شد حتی اگر اندکی بیش از اندازه به اقتداری فخر کنم که خداوند نه برای ویرانی بلکه برای بنای شما به ما داده است. ۹نمی‌خواهم به نظر آید که می‌کوشم با نامه‌های خود شما را بترسانم، ۱۰زیرا بعضی می‌گویند: «نامه‌های او وزین و قوی است، امّا حضورش ضعیف و بیانش رقّت‌انگیز.» ۱۱آنان که چنین می‌گویند باید بدانند که هرآنچه در غیاب خود در نامه‌هامان می‌گوییم، همان را به هنگام حضور، به عمل خواهیم آورد. ۱۲ما جرأت نمی‌کنیم خود را از زمرۀ کسانی بشماریم یا با کسانی قیاس کنیم که خودستایند. چه نابخردانه است که آنان دربارۀ خویشتن با میزانهای خودشان قضاوت می‌کنند و خود را با خود می‌سنجند. ۱۳ولی ما نه بیش از حدِ مجاز، بلکه در حدودی فخر می‌کنیم که خدا برایمان معین کرده است، حدودی که شما را نیز در بر می‌گیرد. ۱۴ما از حدود خود پا فراتر نگذاشته‌ایم، چنانکه گویی هرگز نزد شما نیامده باشیم. زیرا نخستین کسانی بودیم که انجیل مسیح را به شما رساندیم. ۱۵ما به آنچه دیگران انجام داده‌اند فخر نکرده، از حدود خود تجاوز نمی‌کنیم. امید ما این است که هر چه ایمان شما بیشتر رشد می‌کند، دامنۀ فعالیت ما در میان شما نیز گسترده‌تر شود، ۱۶تا بتوانیم انجیل را در سرزمینهایی فراسوی شما بشارت دهیم. زیرا نمی‌خواهیم به کاری فخر کنیم که پیشتر، و آن هم در قلمرو شخصی دیگر انجام شده است. ۱۷پس «هر که فخر می‌کند، به خداوند فخر کند.» ۱۸زیرا نه آن که خودستایی کند پذیرفته می‌شود، بلکه آن که خدا او را بستاید.

مرقس ۳.۲۸-۳۵ (انجیل)

۲۸«آمین، به شما می‌گویم که تمام گناهان انسان و هر کفری که بگوید آمرزیده می‌شود؛ ۲۹امّا هر که به روح‌القدس کفر گوید، هرگز آمرزیده نخواهد شد، بلکه مجرم به گناهی ابدی است.» ۳۰این سخن عیسی از آن سبب بود که می‌گفتند «روح پلید دارد.» ۳۱آنگاه مادر و برادران عیسی آمدند. آنان بیرون ایستاده، کسی را فرستادند تا او را فرا خواند. ۳۲جماعتی که گرد عیسی نشسته بودند، به او گفتند: «مادر و برادرانت بیرون ایستاده‌اند و تو را می‌جویند.» ۳۳عیسی پاسخ داد: «مادر و برادران من چه کسانی هستند؟» ۳۴آنگاه به آنان که گردش نشسته بودند، نظر افکند و گفت: «اینانند مادر و برادران من! ۳۵هر که ارادۀ خدا را به جای آورَد، برادر و خواهر و مادر من است.»

قدیس پویمن کبیر (۴۵۰)

“He was an Egyptian by birth and a great Egyptian ascetic. As a boy, he visited various spiritual teachers and gathered proven experience as a bee gathers honey from flowers. Pimen once begged the elder Paul to take him to St Païsius. Seeing him, Païsius said: ‘This child will save many; the hand of God is on him.’ In time, Pimen became a monk and drew two of his brothers to monasticism. Their mother once came to see her sons, but Pimen would not allow her in, asking through the door: ‘Which do you want more: to see us here and now, or in the other world in eternity?’ Their mother went away joy-fully, saying: ‘If I will see you for certain there, I don’t need to see you here.’ In the monastery of these three brothers, governed by the eldest, Abba Anoub, the rule was as follows: at night, four hours were passed in manual work, four hours in sleep and four in reading the Psalter. The day was passed, from morning to noon, in alternate work and prayer, from mid-day to Vespers in reading and after Vespers they prepared their meal, the only one in the twenty—four hours, and this usually of some sort of cabbage. Pimen himself said about their life: ‘We ate what was to hand. No-one ever said: “Give me something else”, or “I won’t eat that”. In that way, we spent our whole life in silence and peace.’ He lived in the fifth century, and entered peacefully into rest in great old age.” (Prologue)

His name means “shepherd”. Many of his words can be found in the Sayings of the Desert Fathers.

کبیر-شهید فانوریوس جدیداً ظاهر شد رودس

“Little is known of the holy Martyr Phanurius, except that which is depicted concerning his martyrdom on his holy icon, which was discovered in the year 1500 among the ruins of an ancient church on Rhodes, when the Moslems ruled there. Thus he is called “the Newly-Revealed.” The faithful pray to Saint Phanurius especially to help them recover things that have been lost, and because he has answered their prayers so often, the custom has arisen of baking the Phaneropita (‘Phanarius-Cake’) as a thank-offering.” (Great Horologion)

There is a tradition that his mother was a great sinner, and that he was unable to convert her in her lifetime. After her death he prayed more for her salvation than for his own. As he was being stoned to death, he prayed: ‘For the sake of these my sufferings, Lord, help all those who will pray to Thee for the salvation of Phanurius’ sinful mother.’ So, in Egypt, where he is much revered, many Christians pray ‘O Lord, save Phanurius’ mother and help me, a sinner.’