دوم قرنتیان ۳.۴-۱۱ (رساله)

۴ما چنین اطمینانی به واسطۀ مسیح در حضور خدا داریم. ۵نه آنکه خود کفایت داشته باشیم تا چیزی را به حساب خود بگذاریم، بلکه کفایت ما از خداست. ۶او ما را کفایت بخشیده که خدمتگزاران عهد جدید باشیم - عهدی که بر کار روح استوار است، نه بر آنچه نوشته‌ای بیش نیست. زیرا ’نوشته‘ می‌کُشد، لیکن روحْ حیات می‌بخشد. ۷حال، اگر خدمتی که به مرگ می‌انجامید و بر حروفِ حک شده بر سنگ استوار بود، با جلال به ظهور رسید، به گونه‌ای که بنی‌اسرائیل نمی‌توانستند به سبب جلالِ چهرۀ موسی بر آن چشم بدوزند، هرچند آن جلال رو به زوال بود، ۸چقدر بیشتر، خدمتی که به واسطۀ روح است با جلال خواهد بود. ۹زیرا اگر خدمتی که به محکومیت می‌انجامید با جلال بود، چقدر بیشتر خدمتی که به پارساشمردگی می‌انجامد آکنده از جلال است. ۱۰زیرا آنچه زمانی پرجلال بود، اکنون در قیاس با این جلالِ برتر، دیگر جلوه‌ای ندارد. ۱۱و اگر آنچه زوال می‌پذیرفت با جلال همراه بود، چقدر بیشتر آنچه باقی می‌مانَد با جلال همراه است.

متی ۲۳.۲۹-۳۹ (انجیل)

۲۹«وای بر شما ای علمای دین و فَریسیان ریاکار! شما برای پیامبران مقبره می‌سازید و آرامگاه پارسایان را می‌آرایید ۳۰و می‌گویید: ”اگر در روزگار پدران خود بودیم، هرگز در کشتن پیامبران با ایشان شریک نمی‌شدیم.“ ۳۱بدین‌سان، بر ضد خود شهادت می‌دهید که فرزندانِ قاتلانِ پیامبرانید. ۳۲حال که چنین است، پس آنچه را پدرانتان آغاز کردند، شما به کمال رسانید! ۳۳ای ماران! ای افعی‌زادگان! چگونه از مجازات جهنم خواهید گریخت؟ ۳۴چرا که من انبیا و حکیمان و علما نزد شما می‌فرستم و شما برخی را خواهید کشت و بر صلیب خواهید کشید، و برخی را در کنیسه‌های خود تازیانه خواهید زد و شهر به شهر تعقیب خواهید کرد. ۳۵پس، همۀ خون پارسایان که بر زمین ریخته شده است، از خون هابیلِ پارسا گرفته تا خون زکریا بن بَرَخیا، که او را بین محرابگاه و مذبح کشتید، بر گردن شما خواهد بود. ۳۶آمین، به شما می‌گویم، همۀ اینها دامنگیر این نسل خواهد شد. ۳۷«ای اورشلیم، ای اورشلیم، ای قاتلِ پیامبران و سنگسارکنندۀ رسولانی که نزد تو فرستاده می‌شوند! چند بار خواستم همچون مرغی که جوجه‌هایش را زیر بالهای خویش جمع می‌کند، فرزندان تو را گِرد آورم، امّا نخواستی! ۳۸اینک خانۀ شما به خودتان ویران واگذاشته می‌شود. ۳۹زیرا به شما می‌گویم که از این پس مرا نخواهید دید تا روزی که بگویید: ”مبارک است آن که به نام خداوند می‌آید.“ »

شهیدان آنیکلتوس و فوتیوس نیکومدیا (۳۰۵)

These holy martyrs suffered victoriously in the year 305 (Prologue) or 288 (Great Horologion), during the reign of Diocletian, who visited Nicomedia to stir up a persecution of Christians there. Anicetas, one of the city governors, presented himself before the Emperor, boldly confessed his Christian faith, and denounced the worship of the idols. Anicetas was subjected to a series of cruelties: his tongue was cut out, but he miraculously continued to speak; he was thrown to a lion, but it refused to attack him; then he was savagely beaten with rods until his bones showed through his wounds. His nephew Photius, seeing his endurance of all these trials, ran forward, embraced his uncle, and declared to the Emperor that he too was a Christian. The Emperor ordered that he be beheaded immediately, but the executioner, raising his sword, gave himself such a wound that he died instead. After many tortures, the two were put in prison for three years, then brought out and cast into a fiery furnace, where they died, though their bodies were brought out of the flames intact.

Saint Anicetas is counted as one of the Holy Unmercenaries.

کشیش‌شهید الکساندر, اسقف کومانا (سده ۳)

“He lived in the town of Comana near Neocaesarea as a simple charcoal-burner. When the Bishop of Comana died, St Gregory of Neocaesarea, the Wonderworker (Nov. 17), was invited to preside over the Council to choose a new bishop. At the Council there were both clergy and laymen. They were unable to come to agreement on one person, estimating the candidates they selected according to their outward worth and behaviour. St Gregory told them that they must not give so much weight to the outward impression as to the soul and the spiritual aptitude. Then some wag called out mockingly: ‘Then let’s choose Alexander the charcoal-burner as bishop!’, and there was general laughter. St Gregory asked who this Alexander was. Thinking that his name would not have come up before the Council except by the providence of God, he commanded that he be brought. Being a charcoal-burner, he was black with soot and in rags, and his appearance provoked further mirth in the Council. Then Gregory took him aside and asked him to tell the truth about himself. Alexander told him that he had been a Greek philosopher, enjoying great honour and position, but that he had set it all aside, demeaned himself and made himself as a fool for Christ from the time that he had read and understood the Holy Scriptures. Gregory commanded that he be bathed and clad in new clothes, then went into the Council with him and, before them all, began to examine him in the Scriptures. All were filled with amazement at the wisdom and grace of Alexander’s words, and were quite unable to recognize the former charcoal-burner in this wise man. With one voice, they chose him as bishop, and he received the love of his flock for his holiness, his wisdom and his goodness. He died a martyr for Christ under Diocletian.” (Prologue)