۳۰ ژوئیه ۲۰۲۶
پنجشنبه هفته نهم بعد از پنطیکاست

بدون روزه

یادبودها

رسولان سیلاس و سیلوانوس از هفتاد
کشیش‌شهید پولیخرونیوس, اسقف بابل, و کسانی که با او (۲۵۱)
قابل احترام آنجلینا, شاهدخت آلبانی

خوانش‌های کتاب مقدس

اول قرنتیان ۱۴.۶-۱۹ (رساله)

۶حال ای برادران، اگر من نزد شما بیایم و به زبانهای غیر سخن بگویم، چه نفعی به شما خواهم رسانید، مگر اینکه مکاشفه یا معرفت یا نبوّت یا تعلیمی برایتان داشته باشم؟ ۷حتی سازهای بی‌جانی چون نی و چنگ اگر نواهای مشخص بر نیاورند، چگونه می‌توان تشخیص داد چه آهنگی نواخته می‌شود؟ ۸اگر شیپور آوای مشخص ندهد، چه کسی مهیای جنگ می‌شود؟ ۹در مورد شما نیز چنین است. اگر به زبان خود کلماتی مفهوم نگویید، چگونه می‌توان فهمید که چه می‌گویید؟ در آن صورت، بدین می‌مانَد که با هوا سخن بگویید. ۱۰بی‌شک در جهان انواع زبانها وجود دارد، امّا هیچ‌یک بی‌معنی نیست. ۱۱پس من اگر نتوانم معنی گفتار دیگری را بفهمم، نسبت به او بیگانه‌ام و او نیز نسبت به من. ۱۲در مورد شما نیز چنین است. از آنجا که مشتاق تجلیات روح هستید، بکوشید که در بنای کلیسا ترقّی کنید. ۱۳از این رو، آن که به زبان غیر سخن می‌گوید باید دعا کند تا گفتار خود را ترجمه نماید. ۱۴زیرا اگر من به زبانِ غیر دعا کنم، روحم دعا می‌کند، امّا عقلم بهره‌ای نمی‌برد. ۱۵پس چه باید بکنم؟ به روح دعا خواهم کرد و به عقل نیز دعا خواهم کرد؛ به روح سرود خواهم خواند و به عقل نیز خواهم خواند. ۱۶در غیر این صورت، اگر تو در روح به شکرگزاری مشغول باشی، چگونه کسی که زبانت را نمی‌فهمد به شکرگزاری تو آمین بگوید؟ چرا که نمی‌داند چه می‌گویی! ۱۷زیرا تو براستی نیکو شکر می‌کنی، امّا شکر تو باعث بنای دیگری نمی‌شود. ۱۸خدا را شکر می‌کنم که بیش از همۀ شما به زبانهای غیر سخن می‌گویم؛ ۱۹امّا در کلیسا ترجیح می‌دهم پنج کلمه با عقل خود سخن بگویم که دیگران را تعلیم داده باشم، تا اینکه هزاران کلمه به زبانهای غیر بگویم.

متی ۲۰.۱۷-۲۸ (انجیل)

۱۷هنگامی که عیسی به سوی اورشلیم می‌رفت، در راه، دوازده شاگرد خود را به کناری برد و به ایشان گفت: ۱۸«اینک به اورشلیم می‌رویم. در آنجا پسر انسان را به سران کاهنان و علمای دین تسلیم خواهند کرد. آنها او را به مرگ محکوم خواهند نمود ۱۹و به اقوام بیگانه خواهند سپرد تا استهزا شود و تازیانه خورَد و بر صلیب شود. امّا در روز سوّم بر خواهد خاست.» ۲۰آنگاه مادرِ پسران زِبِدی با دو پسرش نزد عیسی آمد و در برابر او زانو زد و از وی درخواست کرد که آرزویش را برآورده سازد. ۲۱عیسی پرسید: «آرزوی تو چیست؟» گفت: «عطا فرما که این دو پسر من در پادشاهی تو، یکی بر جانب راست و دیگری بر جانب چپ تو بنشینند.» ۲۲عیسی در پاسخ گفت: «شما نمی‌دانید چه می‌خواهید! آیا می‌توانید از جامی که من به‌زودی می‌نوشم، بنوشید؟» پاسخ دادند: «آری، می‌توانیم.» ۲۳عیسی گفت: «شکی نیست که از جام من خواهید نوشید، امّا بدانید که نشستن بر جانب راست و چپ من در اختیار من نیست تا آن را به کسی ببخشم. این جایگاه از آن کسانی است که پدرم برایشان فراهم کرده است.» ۲۴چون ده شاگردِ دیگر از این امر آگاه شدند، بر آن دو برادر خشم گرفتند. ۲۵عیسی ایشان را فرا خواند و گفت: «شما می‌دانید که حاکمانِ دیگر قومها بر ایشان سروری می‌کنند و بزرگانشان بر ایشان فرمان می‌رانند. ۲۶امّا در میان شما چنین نباشد. هر که می‌خواهد در میان شما بزرگ باشد، باید خادم شما شود. ۲۷و هر که می‌خواهد در میان شما اوّل باشد، باید غلام شما گردد. ۲۸چنانکه پسر انسان نیز نیامد تا خدمتش کنند، بلکه آمد تا خدمت کند و جانش را چون بهای رهایی در راه بسیاری بنهد.»

یادبودها

رسولان سیلاس و سیلوانوس از هفتاد

St Silas was a companion and fellow-worker of the Apostle Paul (see Acts 15). He became Bishop of Corinth and reposed in peace. St Silvanus became Bishop of Thessalonica and reposed in peace. St Crescens, mentioned by St Paul in 2 Timothy 4:10, became Bishop of Chalcedon. St Epenetus, praised by St Paul in Romans 16:5 as “my well-beloved Epenetus, the first-fruits of Achaia” (that is the first Christian from the Greek land) became Bishop of Carthage. St Andronicus and his fellow-worker Junia are also commemorated May 17.

کشیش‌شهید پولیخرونیوس, اسقف بابل, و کسانی که با او (۲۵۱)

“When the Emperor Decius conquered Babylon, he arrested Polychronius, together with three priests, two deacons and two baptised princes, Eudin and Senis. Polychronius would make no reply before the Emperor, but kept silent, while St Parmenius, one of the priests, spoke for them all. The Emperor took the bishop and priests to Persia, to the city of Kordoba, and had them beheaded with an axe, but he took the princes with him to Rome, threw them first to the wild beasts and then had them slain with the sword. They all suffered with honour in 251.” (Prologue)

قابل احترام آنجلینا, شاهدخت آلبانی

She was the daughter of Scanderbeg, Albania’s national hero. She married Stefan, Prince of Serbia, a kinsman of Scanderbeg who sought refuge in his court. Stefan, a gentle, God-fearing man, had been blinded by the Turkish Sultan. Princess Angelina, loving him despite his loss of his vision and his worldly kingdom, married him with her father’s blessing. Together they had two sons, George and John. When their sons were grown, Albania was ravaged by an invasion of the Turks. Stefan, with Angelina and their sons, fled to Italy, where they lived until his repose in 1468. The widowed Angelina buried her husband in his Serbian homeland and devoted her remaining years to good works. Her elder son George gave up his princely title and entered monastic life. John married but died without children in 1503. When Angelina had outlived her two sons as well as her husband she too entered monastic life. She was buried with her sons at Krušedol monastery in northern Serbia. There her miracle-working relics are venerated to this day, and a service is held each year in her memory. She, her husband and her two sons are all glorified as saints of the Church.