اشعیا ۲۶.۲۱-۲۷.۹ (ساعت ششم)

۲۱زیرا هان خداوند از جایگاه خویش بیرون می‌آید تا ساکنان زمین را به سزای تقصیراتشان برساند. زمین خونهایی را که بر آن ریخته شده آشکار خواهد کرد، و بیش از این کشتگان خود را پنهان نخواهد داشت. ۱در آن روز، خداوند به شمشیر خود، به شمشیر سهمگین، عظیم و نیرومند خود، لِویاتان را جزا خواهد داد، لِویاتان، آن مار تیزرو را، آن مارِ تابیده بر گِرد خویش را؛ آری او اژدهای دریا را خواهد کشت. ۲در آن روز، در وصف آن تاکستان دلپذیر بسرایید: ۳«من، یهوه، نگاه‌دارندۀ آن هستم، و پیوسته آبیاری‌اش می‌کنم. شب و روز، آن را پاس می‌دارم، تا کسی بدان ضرر نرساند؛ ۴خشمی ندارم. کاش که خار و خَس به جنگم می‌آمدند، تا بر آنها حمله برده، جملۀ آنها را به آتش می‌سوزاندم. ۵باشد که به حفاظت من تمسک جوید و با من صلح کند؛ آری، با من از درِ صلح درآید.» ۶در روزهای آینده یعقوب ریشه خواهد دوانید؛ اسرائیل شکوفه خواهد آورد و جوانه خواهد زد، و تمامی جهان را از محصول پر خواهد کرد. ۷آیا او را به همان‌سان زد که زنندگانِ او را؟ آیا ایشان نیز همانند قاتلانشان از پا درآمدند؟ ۸به اخراج و تبعید با وی معارضه کردی، به دَمِ سخت خویش او را در روزِ باد شرقی بیرون راندی. ۹پس تقصیر یعقوب بدین‌سان کفاره خواهد شد، و ثمرۀ کاملِ زدوده شدنِ گناه او این خواهد بود که چون تمامی سنگهای مذبح را همچون سنگ آهک تکه‌تکه کند، اَشیرَه‌ها و مذبحهای بخور دیگر بر پا نخواهد ماند.

پیدایش ۹.۱۸-۱۰.۱ (نماز شامگاهی)

۱۸پسران نوح که از کشتی بیرون آمدند، سام و حام و یافِث بودند. حام پدر کنعان بود. ۱۹اینان سه پسر نوح بودند و مردمان تمامی جهان از ایشان منشعب شدند. ۲۰نوح به کِشتکاری زمین آغاز کرد، و تاکستانی غَرْس نمود. ۲۱او از شراب آن نوشیده، مست شد و خود را در میان خیمۀ خویش برهنه ساخت. ۲۲حام، پدر کنعان، برهنگی پدر را دید و دو برادر خویش را در بیرون خبر داد. ۲۳پس سام و یافِث ردایی برگرفته، آن را بر شانه‌های خویش افکندند و پس پس رفته، برهنگی پدر خود را پوشانیدند. ایشان روی به جانب دیگر داشتند و برهنگی پدر را ندیدند. ۲۴چون نوح از مستی خود به هوش آمد و دریافت که پسر کوچکتر با وی چه کرده است، ۲۵گفت: «لعنت بر کنعان! برادران خود را بندۀ بندگان باشد.» ۲۶و نیز گفت: «متبارک باد یهوه، خدای سام! کنعان بندۀ او باشد. ۲۷خدا یافِث را وسعت بخشد؛ او در خیمه‌های سام ساکن شود، و کنعان بندۀ او باشد.» ۲۸نوح پس از توفان سیصد و پنجاه سال زندگی کرد. ۲۹پس روزهای زندگی نوح به تمامی نهصد و پنجاه سال بود؛ و او مرد. ۱این است تاریخچۀ نسل پسران نوح، سام و حام و یافِث. برای ایشان پس از توفان، پسران زاده شدند.

امثال ۱۲.۲۳-۱۳.۹ (LXX) (نماز شامگاهی)

۲۳خردمند دانش را پنهان می‌دارد، اما دل جاهلان حماقت را جار می‌زند! ۲۴دستان سخت‌کوش حُکم خواهد راند، اما کاهل، بندگی خواهد کرد. ۲۵دل مضطرب، آدمی را گرانبار می‌سازد، اما سخن نیکو او را شادمان می‌گرداند. ۲۶پارسا راهنمای خوب برای همسایۀ خویش است، اما راه شریران به گمراهی می‌انجامد. ۲۷کاهل شکار خود را نیز بریان نمی‌کند، اما شخص سخت‌کوش قدر دارایی خود را می‌داند. ۲۸در طریق پارسایی، حیات یافت می‌شود، این راه مرگی نمی‌شناسد. ۱پسر حکیم تأدیب را از پدرش می‌پذیرد، اما تمسخرگر به توبیخ گوش فرا نمی‌دهد. ۲انسان از ثمرۀ لبهای خود نصیب نیکو می‌برد، اما اشتیاق خیانت‌پیشگان به خشونت است. ۳آن که مراقب زبان خویش است، مراقب جان خویش است، اما آن که نسنجیده سخن می‌گوید، خود را هلاک می‌سازد. ۴کاهل حسرت غذا را می‌خورد و چیزی به دست نمی‌آورد، اما شخص سخت‌کوش فربه خواهد شد. ۵پارسا از دروغ نفرت دارد، اما شریر رسوایی و خجالت به بار می‌آورد. ۶پارسایی، راستان را حفظ می‌کند، اما گناه، شریران را سرنگون می‌سازد. ۷یکی با وجود بی‌چیزی تظاهر به دولتمندی می‌کند؛ دیگری با ثروتی عظیم تظاهر به فقر! ۸ثروتمند می‌تواند فدیۀ جان خویش را بپردازد، اما فقیر را حتی کسی تهدید هم نخواهد کرد! ۹نورِ پارسایان شادی می‌کند، اما چراغِ شریران خاموش می‌شود.

قدیس کیریل، اسقف اعظم اورشلیم

He was born in Jerusalem in 315, ordained to the priesthood in 346, and succeeded Maximus as Archbishop of Jerusalem in 350. He was exiled three times by the Arian Emperors Constantius and Valens for his unwavering defense of the Faith. Restored by the Emperor Theodosius, he did not return to the throne, but lived for eight years in peace before reposing in 386.

He was known to all his people as a tireless defender of the poor, and as a great ascetic. He was gentle and humble in his bearing, pale and gaunt from fasting. He struggled throughout his time against the Arian heresy, which had become very strong, claiming the allegiance even of the Emperors. In addition, he lived through the reign of Julian the Apostate, who tried by many means to weaken and undermine the Church and the Christian Faith.

Of St Cyril’s many writings, the best-known are his Catecheses, considered the oldest systematic summary of Christian teaching.

قدیس حنانیا (آنینوس) معجزه‌گر (?)

“Born in Chalcedon, he was little of stature, like Zaccheus, but great in spirit and faith. He denied himself to the world at the age of fifteen and settled near the River Euphrates in a little hut, where he atoned for his sins, and prayed to God, at first with his teacher Mayum and then, after Mayum’s death, alone. By the power of his prayers he filled an empty well with water, healed the sick of various pains and tamed wild beasts. There was a tamed lion with him as his servant. He had insight into distant happenings. When robbers attacked a stylite, Pionius, at some distance from him, and beat him up to such an extent that he decided to come down from his pillar and go to complain to the judges, St Aninus saw his intention in his soul and sent him a letter by means of his lion, telling him to set aside his intention, to forgive his assaulters and to continue in his asceticism. He was inexpressibly generous. The bishop of Neo-Caesarea made a gift to him of a donkey, to ease his carrying of water from the river, but he gave this donkey to some poor man who had complained to him of his poverty. The bishop gave him a second donkey, but he gave that away. Then the bishop gave him a third donkey, not for his own but only to serve as a water-carrier, to be kept and returned. At the time of his death, he saw Moses, Aaron and Or coming to him and calling: ‘Aninus, the Lord is calling you. Get up and come with us.’ This he revealed to his disciples, and gave his spirit to the Lord whom he had served so faithfully. He was 110 years old when he finished his earthly course.” (Prologue)

قدیس نیکولای (ولیمیروویچ), اسقف اوخرید و ژیچا, صربستان (۱۹۵۶)(۵ مارس ت.ق)

He has been called ‘The New Chrysostom’ for his many grace-filled sermons and writings.

He was born in 1880 in the Serbian village of Lelich. After attending the Seminary of St Sava in Belgrade, he obtained doctoral degrees from both the University of Berne and Oxford University. In 1919, Archimandrite Nikolai was made Bishop of Zica.

In 1941 Bishop Nikolai was arrested by the Nazis and, after three years’ imprisonment in Ljubostir Vojlovici Monastery, was sent to the infamous Dachau concentration camp along with the Serbian Patriarch Gavrilo. He both witnessed and personally underwent many tortures there until the camp was liberated by the US army in 1945.

After the war he fled Communist-controlled Yugoslavia and emigrated to the United States, where he taught at St Sava’s Seminary, St Vladimir Seminary and St Tikhon seminary. It was at St Tikhon Seminary that he reposed in 1956. His relics rested for awhile at St Sava’s Seminary in Libertyville IL, then were returned to Serbia, where they now reside.

Throughout his adult life, the holy monk and bishop poured forth a steady stream of beautiful homilies and theological and spiritual writings. He is the author of the Prologue from Ochrid, a Slavic Synaxarion. The luminous homilies included therein, one for each day of the year, give a good sample of his inspired writing.

His feast is kept on this day (March 5 OC, March 18 NC) by Orthodox Christians on both the Old and New Calendars.

Note: With the blessing of Bishop Jovan of the Serbian Orthodox Church, Mitrophan Chin is engaged in a project to translate St Nikolai’s Prologue into Chinese. To learn more about this worthy project, see his web site: http://chineseorthodox.n3.net