اول تیموتائوس ۵.۲۲-۶.۱۱ (رساله)

۲۲در دست‌گذاشتن بر کسی شتاب مکن و در گناهان دیگران شریک مشو، بلکه خود را پاک نگاه دار. ۲۳دیگر فقط آب منوش، بلکه به جهت معدۀ خود و ناخوشیهایی که اغلب داری، اندکی نیز شراب بنوش. ۲۴گناهان برخی آشکار است و پیشاپیش آنها به کام داوری می‌شتابد، امّا گناهان برخی دیگر از پی آنها می‌آید. ۲۵به همین‌سان، اعمال نیکو آشکار است و حتی آنها را که آشکار نیست، نتوان پوشیده نگاه داشت. ۱آنان که زیر یوغ بندگی به سر می‌برند، باید که اربابان خود را درخور کمال احترام بدانند تا مردم نام خدا و تعلیم را بد نگویند. ۲آنان که اربابانشان ایماندارند، نباید به دلیل رابطۀ برادری، ایشان را کمتر حرمت بگذارند. بلکه برعکس، باید حتی نیکوتر خدمت کنند، زیرا سود خدمتشان به کسانی می‌رسد که ایماندار و عزیزند. این را تعلیم ده و به انجامش ترغیبشان کن. ۳اگر کسی به گونه‌ای دیگر تعلیم دهد و با گفتار صحیح خداوند ما عیسی مسیح و تعلیم دیندارانه موافق نباشد، ۴مستِ غرور شده است و هیچ نمی‌فهمد. چنین کس عطشی بیمارگونه به جرّ و بحث و مجادله بر سر کلمات دارد، که از آن حسد و نزاع و ناسزاگویی و بدگمانی برمی‌خیزد ۵و موجب کشمکش دائمی میان افرادی می‌شود که فکرشان فاسد شده است و از حقیقت منحرف گشته، گمان می‌کنند دینداری وسیله‌ای است برای سودجویی. ۶امّا دینداری با قناعت، سودی عظیم است. ۷چرا که به این جهان هیچ نیاورده‌ایم و از آن نیز هیچ نخواهیم برد. ۸پس اگر خوراک و پوشاک و سرپناهی داریم، قانع خواهیم بود. ۹امّا آنان که سودای ثروتمند شدن دارند، دچار وسوسه می‌شوند و به دام امیال پوچ و زیانباری گرفتار می‌آیند که موجب تباهی و نابودی انسان می‌گردد. ۱۰زیرا پولدوستی ریشه‌ای است که همه گونه بدی از آن به بار می‌آید، و بعضی در آرزوی ثروت، از ایمان منحرف گشته، خود را به دردهای بسیار مجروح ساخته‌اند. ۱۱امّا تو ای مرد خدا، از اینها همه بگریز، و در پی پارسایی و دینداری و ایمان و محبت و پایداری و ملایمت باش.

لوقا ۲۰.۱-۸ (انجیل)

۱یکی از روزها که عیسی در صحن معبد مردم را تعلیم و بشارت می‌داد، سران کاهنان و علمای دین به همراه مشایخ نزدش آمدند ۲و گفتند: «به ما بگو، به چه اجازه‌ای این کارها را می‌کنی؟ چه کسی این اقتدار را به تو داده است؟» ۳پاسخ داد: «من نیز از شما پرسشی دارم؛ به من بگویید، ۴آیا تعمید یحیی از آسمان بود یا از انسان؟» ۵آنها با هم شور کرده، گفتند: «اگر بگوییم از آسمان بود، خواهد گفت، ”پس چرا به او ایمان نیاوردید؟“ ۶و اگر بگوییم از انسان بود، مردم همگی سنگسارمان خواهند کرد، زیرا بر این اعتقادند که یحیی پیامبر بود.» ۷پس پاسخ دادند: «نمی‌دانیم از کجاست.» ۸عیسی گفت: «من نیز به شما نمی‌گویم با چه اقتداری این کارها را می‌کنم.»

نبی حبقوق

He prophesied in the time of Joachim, just before the Jewish people were taken into captivity in Babylon. He himself escaped captivity, and after Jerusalem was destroyed, returned to his homeland. Once he was taking some food to his harvesters when an Angel transported him to Babylon to feed the Prophet Daniel in the lions’ den, then bore him back to Judea (this is told in the full version of the book of Daniel, ch. 6 LXX). The third chapter of his prophecy is used as the Fourth Ode of the Matins Canon(the Ode is usually sung in full only in monasteries during Lent, but the eirmos of the Fourth Ode, sung in many parishes, usually refers to the Prophet). His holy relics were found through a revelation in Palestine during the reign of Theodosius the Great, and a chapel built there. His name means “Father of the Resurrection.”

شهید مقدس میروپه (میروپِا) خیوس (۲۵۱)

She was born in Ephesus. At baptism, she was consecrated by her mother to serve at the shrine of St Hermione, one of the four daughters of the Apostle Philip. Many pilgrims came to be anointed with a miracle-working myrrh that flowed from St Hermione’s body — and from her service at the shrine Myrope received the name by which she is known. Later, she and her mother went to the island of Chios to flee the persecution of the Emperor Decius.

When the holy martyr Isidore (May 14) was beheaded, Myrope secretly recovered his body and gave it honorable burial. The governor Numerius was furious, and ordered his soldiers to find the body or themselves be beheaded. Unable to let innocent people suffer for her act, Myrope presented herself to the governor and told him where she had buried the body. At Numerius’ order, the holy girl was tortured and thrown in prison. There a heavenly light illuminated her cell and St Isidore himself appeared to her with a company of angels, saying ‘Peace to thee, Myrope: thy prayer has ascended to God, and thou shalt soon be with us and receive the crown prepared for thee.’ Myrope, filled with joy, gave up her soul to God at that moment. One of the guards who had witnessed these events believed in Christ, and not long afterward was baptized and received a martyr’s death.

پدر مقدس ما آتاناسیوس " رستاخیز کرده," منزوی غارهای کیف (۱۱۷۶)

After many years of ascetic struggle, Athanasius died and was prepared for burial. After lying dead for two full days, he inexplicably came back to life: the monks who came to bury him were astonished to find him sitting up and weeping. The brethren gathered around him and asked him many questions about what he had seen of the next world, but he would only answer ‘Save yourselves!’ When they pressed him further, he said ‘If I told you, you would not believe me or want to listen to me.’ His final reply was ‘Repent every moment, and pray to the Lord Jesus Christ and to His most pure Mother.’ He then shut himself in his cell and lived another twelve years, taking only bread and water and never speaking again to anyone.

قدیس (استفان) اوروش, پادشاه صربستان (۱۳۶۷)

“The son of King Dušan, he ruled during the difficult time of the fall of the Kindom of Serbia. Humble, pious and gentle, he refused to attempt to restrain the power of the powerful nobles by force. Amongst these was Vukašin, who brought about his death. Good King Uroš suffered a martyr’s death on December 2nd, 1367, at the age of thirty-one. Killed by men, he was glorified by God. His wonderworking relics were preserved in the monastery of Jazak in the Fruška Gora, whence they were taken to Belgrade in 1942, during the Second World War, and placed in the Cathedral beside the bodies of Prince Lazar and Despot Stephen Štiljanovic. During the reign of this benevolent king, the monastery of St Nahum was built beside Lake Ochrid by one of Uroš’s nobles, Grgur.” (Prologue)

قدیس پورفیریوس کاوسوکالیویا (۱۹۹۱) (۱۹ نوامبر ت.ق)

One of the true God-bearing Elders of our own time, he was glorified by the Church in 2013.