اول قرنتیان ۱۵.۳۹-۴۵ (رساله)

۳۹همۀ جسمها یکی نیستند. آدمیان را یک نوع جسم است، حیوانات را نوعی دیگر، و پرندگان را نوعی دیگر؛ ماهیها نیز دارای نوعی دیگر از جسم‌اند. ۴۰به همین‌سان، کالبدهای آسمانی وجود دارد و کالبدهای زمینی. امّا جلال کالبدهای آسمانی از یک نوع است و جلال کالبدهای زمینی از نوعی دیگر. ۴۱خورشید جلال خاص خود را دارد، ماه جلالی دیگر، و ستارگان نیز جلالی دیگر؛ جلال هر ستاره نیز با جلال ستارۀ دیگر متفاوت است. ۴۲در مورد رستاخیز مردگان نیز چنین است. آنچه کاشته می‌شود، فسادپذیر است؛ آنچه برمی‌خیزد، فسادناپذیر. ۴۳در ذلّت کاشته می‌شود، در جلال برمی‌خیزد. در ضعف کاشته می‌شود، در قوّت برمی‌خیزد. ۴۴بدنِ طبیعی کاشته می‌شود، بدنِ روحانی برمی‌خیزد. اگر بدن طبیعی وجود دارد، بدن روحانی نیز وجود دارد. ۴۵چنانکه نوشته شده است: «انسانِ اوّل، یعنی آدم، موجود زنده گشت»؛ آدمِ آخر، روحِ حیات‌بخش شد.

لوقا ۵.۱۷-۲۶ (انجیل)

۱۷روزی از روزها عیسی تعلیم می‌داد و فَریسیان و معلمان شریعت از همۀ شهرهای جلیل و یهودیه و نیز از اورشلیم آمده و نشسته بودند، و قدرت خداوند برای شفای بیماران با او بود. ۱۸ناگاه چند مرد از راه رسیدند که مفلوجی را بر تشکی حمل می‌کردند. ایشان کوشیدند او را به درون خانه ببرند و در برابر عیسی بگذارند. ۱۹امّا چون به سبب ازدحام جمعیت راهی نیافتند، به بام خانه رفتند و از میان سفالها مفلوج را با تُشَکَش پایین فرستادند و وسط جمعیت، در برابر عیسی نهادند. ۲۰چون عیسی ایمان ایشان را دید، گفت: «ای مرد، گناهانت آمرزیده شد!» ۲۱امّا فَریسیان و علمای دین با خود اندیشیدند: «این کیست که کفر می‌گوید؟ چه کسی جز خدا می‌تواند گناهان را بیامرزد؟» ۲۲عیسی دریافت چه می‌اندیشند و پرسید: «چرا در دل چنین می‌اندیشید؟ ۲۳گفتن کدام‌یک آسانتر است: ”گناهانت آمرزیده شد“ یا اینکه ”برخیز و راه برو“؟ ۲۴حال تا بدانید که پسر انسان بر زمین اقتدار آمرزش گناهان را دارد» - به مرد مفلوج گفت: «به تو می‌گویم، برخیز، تشک خود برگیر و به خانه برو!» ۲۵در دم، آن مرد مقابل ایشان ایستاد و آنچه را بر آن خوابیده بود برداشت و خدا را حمدگویان به خانه رفت. ۲۶همه از این رویداد در شگفت شده، خدا را تمجید کردند و در حالی که ترس وجودشان را فرا گرفته بود، می‌گفتند: «امروز چیزهای شگفت‌انگیز دیدیم.»

کشیش‌شهید دیونیسیوس آریوپاگی

He is mentioned in Acts 17:19-34. He was a learned Athenian, a member of the Athenian court on Mars Hill (Areos Pagos in Greek, from which the title ‘Areopagite’ comes). At the time of Christ’s crucifixion, he was studying in Egypt and saw the sky darkened there for three hours when Christ breathed His last. He later married and had several children. When St Paul preached in Athens, Dionysius was among the first to believe, and became either the first (according to some) Bishop of Athens, or the second, succeeding St Hierotheos (commemorated tomorrow, October 4). With St Hierotheos he was present at the Dormition of the Mother of God. He received a martyr’s end in his old age, possibly in Athens. Several famous works of mystical theology, including On the Divine Names, are attributed to him.

کشیش‌شهید مقدس دیونیسیوس, اسقف اسکندریه, و او شاگردان (۲۵۸)

He was a disciple of Origen and became a priest in Alexandria. He became Bishop of Alexandria in 247, serving not only his own see but the whole Church with fervor and compassion. He traveled to Rome to fight the Novatian schisms that disturbed the Body of Christ at that time, and mediated in the dispute between St Cyprian (September 16) and the Pope.

During the reign of Valerian, the new Governor of Alexandra, Emilianus, summoned St Dionysius, along with a group of his clergy, and demanded that they renounce Christ. When all stood firm in the Faith, he exiled them to the remote village of Kephro. But Christians flocked to the village to seek out the holy Bishop, and many pagans in the region were converted by him — so that soon the town was more nearly a Christian mission than a place of exile. When Emilianus learned of this, he exiled the Bishop and his disciples far into the wilderness, where they lived amidst terrible sufferings and hardships for more than twelve years. Saint Dionysius and his deacons Gaius and Faustus all died there; Eusebius the deacon and Maximus the priest eventually escaped. Eusebius became Bishop of Laodicea; Maximus, like his spiritual father, became Bishop of Alexandria.

قدیس یوحنا خوزبیتی, اسقف قیصریه در فلسطین (۵۳۲)

He came from a prominent family in Egypt, and was brought up among the Monophysites. He became a monk in his youth, and went on pilgrimage to Jerusalem. When he attempted to enter the Church of the Resurrection to venerate the Precious Cross, an unseen power prevented him from entering. The next night he heard a voice telling him in his sleep that those who do not embrace the Orthodox faith are unworthy to worship the holy Cross of the Savior. John awoke and hurried to the church where, in tears, he accepted and confessed the entire Orthodox Faith. After returning to Egypt he settled in Palestine, living alone in a cave in the isolated region called Chozeba. There he lived in solitude until one day a couple brought their son, possessed by an evil spirit. They had been sent to John by Ananias, a well-known ascetic of Palestine. John considered himself unworthy to pray for the casting out of demons, so he prayed in the name of Ananias, and the boy was healed. Thenceforth, John’s wonderworking powers became known, and many made the difficult journey to his cave for the healing of spiritual and bodily ailments. Later John, much against his will, was consecrated Bishop of Caesarea; but he was unable to tolerate the cares of episcopal life and fled again to the desert, where he spent the rest of his life. The faithful continued to visit him in great numbers, and many signs and wonders were worked through his prayers. He reposed in peace at a great age.