فیلیپیان ۴.۱۰-۲۳ (رساله)

۱۰در خداوند بسیار شادمانم که اکنون دیگر بار دغدغۀ شما برای احتیاجات من شکوفه آورده است. البته شما همیشه به فکر من بوده‌اید، امّا فرصت ابراز آن را نداشتید. ۱۱این را از سر نیاز نمی‌گویم، زیرا آموخته‌ام که در هر حال قانع باشم. ۱۲معنی نیازمند بودن را می‌دانم، نیز معنی زندگی در وفور نعمت را. در هر وضع و حالی، رمز زیستن در سیری و گرسنگی، و بی‌نیازی و نیازمندی را فرا گرفته‌ام. ۱۳قدرت هر چیز را دارم در او که مرا نیرو می‌بخشد. ۱۴با این حال، لطف کردید که در زحمات من شریک شدید. ۱۵شما نیز، ای فیلیپیان، نیک می‌دانید که در اوایل ایمانتان به انجیل، پس از آنکه مقدونیه را ترک کردم، هیچ کلیسایی جز شما در امر دادن و گرفتن با من شریک نشد. ۱۶زیرا حتی زمانی که در تَسالونیکی بودم، چند بار برای رفع احتیاجاتم فرستادید. ۱۷نه اینکه در پی دریافت هدیه باشم، بلکه در پی بهره‌ای هستم که بر حساب شما افزوده شود. ۱۸وجه کامل به من پرداخت شد و بیش از احتیاج خود دارم. حال که کمکِ ارسالی شما را از اِپافْرودیتوس دریافت کرده‌ام، از همه چیز به‌فراوانی برخوردارم. هدیۀ شما عطر خوشبو و قربانی مقبولی است که خدا را خشنود می‌سازد. ۱۹و خدای من، همۀ نیازهای شما را بر حسب دولت پرجلال خود در مسیحْ عیسی رفع خواهد کرد. ۲۰خدا و پدر ما را تا ابد جلال باد. آمین. ۲۱به همۀ مقدسین در مسیحْ عیسی سلام برسانید. برادرانی که با من هستند، شما را سلام می‌گویند. ۲۲همۀ مقدسینِ اینجا شما را سلام می‌فرستند، بخصوص آنان که از دربار قیصرند. ۲۳فیض خداوندْ عیسی مسیح با روح شما باد. آمین.

لوقا ۹.۱۸-۲۲ (انجیل)

۱۸روزی عیسی در خلوت دعا می‌کرد و تنها شاگردانش با او بودند. از ایشان پرسید: «مردم می‌گویند من که هستم؟» ۱۹پاسخ دادند: «برخی می‌گویند یحیای تعمیددهنده هستی، برخی دیگر می‌گویند ایلیایی، و برخی نیز تو را یکی از پیامبران ایام کهن می‌دانند که زنده شده است.» ۲۰از ایشان پرسید: «شما چه؟ شما مرا که می‌دانید؟» پطرس پاسخ داد: «مسیحِ خدا.» ۲۱سپس عیسی ایشان را منع کرد و دستور داد این را به کسی نگویند، ۲۲و گفت: «می‌باید که پسر انسان رنج بسیار کِشد و مشایخ و سران کاهنان و علمای دین ردش کنند و کشته شود و در روز سوّم برخیزد.»

مقدس یوحنا, معجزه‌گر کرونشتاد (۱۹۰۸)

“Saint John of Kronstadt was a married priest, who lived with his wife in virginity. Through his untiring labours in his priestly duties and love for the poor and sinners, he was granted by our Lord great gifts of clairvoyance and miracle-working, to such a degree that in the last years of his life miracles of healings — both of body and of soul — were performed countless times each day through his prayers, often for people who had only written to him asking his help. During his lifetime he was known throughout Russia, as well as in the Western world. He has left us his diary My Life in Christ as a spiritual treasure for Christians of every age; simple in language, it expounds the deepest mysteries of our Faith with that wisdom which is given only to a heart purified by the grace of the Holy Spirit. Foreseeing as a true prophet the Revolution of 1917, he unsparingly rebuked the growing apostasy among the people; he foretold that the very name of Russia would be changed. As the darkness of unbelief grew thicker, he shone forth as a beacon of unquenchable piety, comforting the faithful through the many miracles that he worked and the fatherly love and simplicity with which he received all. Saint John reposed in peace in 1908.” (Great Horologion)

نبی یوئیل

His name means “The Lord is God.” He is counted second among the “minor Prophets.” The Old Testament book of his prophecies, which bears his name, includes his prophecy of the coming of the Holy Spirit at Pentecost (Joel 2:28), which was quoted by the Apostle Peter (Acts 2:17).

شهید مقدس واروس و کسانی که با او (۳۰۴)

“He was a Roman officer in Egypt and a secret Christian. When seven Christian teachers were thrown into prison, Varus kept visiting them there, supplying their needs and serving them with great devotion. He marvelled at the martyrs, and grieved that fear would not let him stand up as a martyr for Christ. These men of God gave him courage, and Varus made up his mind to go and be tortured with them. One of these godly men died in prison, and, when the wicked governor had the martyrs brought before him and saw that there were only six of them, he asked where the seventh was. ‘I am the seventh!’, cried Varus. The furious governor had him tortured first. He ordered that he be flogged with dry thongs, then that he be tied to a tree and hacked to pieces bit by bit with knives until he gave his holy soul to God. His body was then thrown onto a dung-heap. A woman of Palestinian birth, Cleopatra, the widow of an officer, was there with her son John. She secretly took the relics of the holy martyr off the dung-heap and buried them in her house. She then asked the governor’s permission to take the body of her dead husband back from Egypt to Palestine. As she was an officer’s widow, the governor at once gave her permission. This blessed Christian woman, Cleopatra, however, took the body, not of her husband but of the holy martyr Varus, taking it to her village of Edra, near Tabor, and burying it there. She then built a church dedicated to St Varus, and he appeared to her often from the other world, resplendent as an angel of God.” (Prologue)

شهیدِ اسقف مقدس، سادوث (شاه‌دوست)، و ۱۲۸ همراهش (۳۴۲)

در روزگار آزار سخت مسیحیان به دست شاپور دوم، شاه ایران، قدیس سادوث جانشین شمعونِ شهید (۱۷ آوریل) در اسقفیِ سلوکیه شد. نام او به فارسی، شاه‌دوست، به معنای «دوستِ شاه» است؛ اما شاهِ زمینی او را دوست نمی‌دید، و اسقف مقدس می‌دانست که روزهایش بر زمین به شماره است. شبی در خواب نردبانی دید که از زمین تا آسمان می‌رسید. بر فراز آن اسقف شمعون ایستاده بود و با شادی او را صدا می‌زد: «سادوث، بالا بیا و نترس! من دیروز بالا آمدم؛ تو امروز بالا خواهی آمد.» سادوث چون بیدار شد، دانست که به‌زودی به شهادت فرا خوانده خواهد شد. بی‌درنگ به راه افتاد تا گلهٔ خود را دلگرم کند و آنان را برانگیزد که در روزِ آزارِ پیشِ رو در ایمان به مسیح استوار بمانند.

چند روز بعد آزاردهندگان به نام شاه آمدند تا اسقف مقدس را بازداشت کنند؛ همراه او ۱۲۸ تن از کشیشان، شماسان، راهبان و مؤمنانِ ساده را گرفتند. همه را پنج ماه در زندان نگاه داشتند و بارها بیرون آوردند و به شیوه‌هایی شکنجه کردند که بیانش بس هولناک است؛ اما حتی یک تن از آنان را نتوانستند به پرستش خورشید وادارند. سرانجام همه به مرگ با شمشیر محکوم شدند. آن ۱۲۸ شهید، زنجیر بر هم بسته، در راهِ قتلگاه سرودهای شادمانه می‌خواندند، و تا مرگِ آخرین شهید از سرودن باز نایستادند. اما خودِ سادوث را در زنجیر به شهر بیت‌لاپاط بردند و چند روز بعد در آنجا سر از تنش جدا کردند.