افسسیان ۵.۱-۸ (رساله)

۱پس همچون فرزندانی عزیز، از خدا سرمشق بگیرید. ۲و با محبت رفتار کنید، چنانکه مسیح هم ما را محبت کرد و جان خود را در راه ما همچون قربانی و هدیه‌ای عطرآگین به خدا تقدیم نمود. ۳مباد که در میان شما از بی‌عفتی یا هر گونه ناپاکی یا شهوت‌پرستی حتی سخن به میان آید، زیرا اینها شایستۀ مقدسین نیست. ۴گفتار زشت و بیهوده‌گویی و سخنان مبتذل نیز به هیچ روی زیبنده نیست؛ به جای آن باید شکرگزاری کرد. ۵زیرا یقین بدانید که هیچ بی‌عفت یا ناپاک یا شهوت‌پرست، که همان بت‌پرست باشد، در پادشاهی مسیح و خدا نصیبی ندارد. ۶مگذارید کسی شما را با سخنان پوچ بفریبد، زیرا به‌خاطر همین چیزهاست که غضب خدا بر سرکشان نازل می‌شود. ۷پس با آنها شریک مشوید. ۸شما زمانی تاریکی بودید، امّا اکنون در خداوندْ نور هستید. پس همچون فرزندان نور رفتار کنید.

اول تیموتائوس ۳.۱۴-۴.۵ (رساله, شنبه قبل از غطاس)

۱۴گرچه امید آن دارم که به‌زودی نزدت آیم، ولی اینها را به تو می‌نویسم، ۱۵تا اگر تأخیری شد، بدانی که در خانۀ خدا که کلیسای خدای زنده و ستون و بنیان حقیقت است، چگونه باید رفتار کرد. ۱۶به‌یقین که راز دینداری بس عظیم است: او در جسم ظاهر شد، به واسطۀ روح تصدیق گردید، فرشتگانْ او را دیدند، بر قومها موعظه شد، جهانیان به او ایمان آوردند، و با جلال، بالا برده شد. ۱امّا روح، آشکارا می‌گوید که در زمانهای آخر، برخی از ایمان رویگردان شده، از ارواح گمراه‌کننده و تعالیم دیوها پیروی خواهند کرد. ۲این تعالیم را دروغگویان و ریاکارانی می‌آورند که وجدانشان بی‌حس شده است. ۳ایشان ازدواج را منع می‌کنند و به پرهیز از خوراکهایی فرمان می‌دهند که خدا آفریده تا مؤمنان که از حقیقت آگاهند، با شکرگزاری از آن بهره‌مند شوند. ۴زیرا هرآنچه خدا آفریده است، نیکوست و هیچ چیز را نباید رد کرد، هر گاه با شکرگزاری پذیرفته شود، ۵چرا که به وسیلۀ کلام خدا و دعا تقدیس می‌گردد.

لوقا ۱۷.۳-۱۰ (انجیل)

۳پس مراقب خود باشید. اگر برادرت گناه کند، او را توبیخ کن، و اگر توبه کرد، ببخشایش. ۴اگر هفت بار در روز به تو گناه ورزد، و هفت بار نزد تو بازآید و گوید: ”توبه می‌کنم،“ او را ببخشا.» ۵رسولان به خداوند گفتند: «ایمان ما را بیفزا!» ۶خداوند پاسخ داد: «اگر ایمانی به کوچکی دانۀ خردل داشته باشید، می‌توانید به این درخت توت بگویید از ریشه برآمده در دریا کاشته شود، و از شما فرمان خواهد برد. ۷«کیست از شما که چون خدمتکارش از شخم زدن یا چرانیدن گوسفندان در صحرا بازگردد، او را گوید: ”بیا، بنشین و بخور“؟ ۸آیا نخواهد گفت: ”شام مرا آماده کن و کمر به پذیرایی‌ام بربند تا بخورم و بیاشامم، و بعد تو بخور و بیاشام“؟ ۹آیا منّت از خدمتکار خود خواهد برد که فرمانش را به جای آورده است؟ ۱۰پس، شما نیز چون آنچه به شما فرمان داده شده است، به جای آوردید، بگویید: ”خدمتکارانی بی‌منّت‌ایم و تنها انجام وظیفه کرده‌ایم.“‌»

متی ۳.۱-۱۱ (انجیل, شنبه قبل از غطاس)

۱در آن روزها یحیای تعمیددهنده ظهور کرد. او در بیابان یهودیه موعظه می‌کرد و ۲می‌گفت: «توبه کنید زیرا پادشاهی آسمان نزدیک شده است!» ۳این همان است که اِشعیای نبی درباره‌اش می‌گوید: «ندای آن که در بیابان فریاد برمی‌آورد: ”راه خداوند را آماده کنید! طریقهای او را هموار سازید!“‌» ۴یحیی جامه از پشم شتر بر تن داشت و کمربندی چرمین بر کمر می‌بست، و خوراکش ملخ و عسل صحرایی بود. ۵مردمان اورشلیم و سراسر یهودیه و تمامی نواحی اطراف رود اردن، جملگی نزد او می‌رفتند ۶و به گناهان خود اعتراف کرده، در رود اردن از او تعمید می‌گرفتند. ۷امّا یحیی چون بسیاری از فَریسیان و صَدّوقیان را دید که به آنجا که او تعمید می‌داد می‌آمدند، به آنان گفت: «ای افعی‌زادگان! چه کسی به شما هشدار داد تا از غضبی که در پیش است، بگریزید؟ ۸پس ثمری شایستۀ توبه بیاورید ۹و با خود مگویید ”پدر ما ابراهیم است.“ زیرا به شما می‌گویم خدا قادر است از این سنگها فرزندان برای ابراهیم پدید آورد. ۱۰هم‌اکنون تیشه بر ریشۀ درختان نهاده شده است. هر درختی که میوۀ خوب ندهد، بریده و در آتش افکنده خواهد شد. ۱۱«من شما را برای توبه، با آب تعمید می‌دهم؛ امّا آن که پس از من می‌آید تواناتر از من است و من حتی شایستۀ برگرفتن کفشهایش نیستم. او شما را با روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد.

نبی ملاکی

He is the last of the twelve Minor Prophets and the last of all the Prophets of the Old Testament. His name means ‘My Angel’ or ‘My Messenger.’ He returned with the exiled Jews from Babylon and took part in the rebuilding of the Temple in Jerusalem. His prophecy announces to the ear of faith that the Lord will soon bring the Hebrew priesthood to an end in the coming of Christ, the Sun of Righteousness (Malachi 4:2), the eternal Priest.

شهید مقدس گوردیوس قیصریه (سده ۴)

“The Martyr Gordius, who was from Caesarea of Cappadocia, was a centurion by rank. Unable to bear the impiety of the heathen, he withdrew to the wilderness to purify himself through prayer and fasting. After he perceived that his ascetical training had prepared him sufficiently, he came down from the mountains when a certain pagan festival was held in Caesarea, attended by all, and presented himself to the multitude. Although the spectacles of the festival continued, no one paid them any heed, but all eyes were turned upon him. From his sojourn in the mountains, his look was wild, his beard was long, his raiment squalid, his body like a skeleton; yet a certain grace shone round about him. He was recognized, and a loud shout and tumult was made, as his fellow Christians rejoiced, and the enemies of the truth cried out for his death. He boldly professed his faith before the Governor, and after torments was beheaded, in the reign of Licinius in the year 314. Saint Basil the Great delivered a homily on Saint Gordius, mentioning that some of those in his audience had been present at the Saint’s martyrdom.” (Great Horologion)

مادر مقدس ما ژنویو پاریس (حدود ۵۰۲)

She was born near Paris to a family of wealthy landowners. When she was about ten years old St Germanus of Auxerre (July 31), passing through the region on his way to Britain, discerned a special divine purpose for her, and told her parents that she had been chosen for the salvation of many. “He asked her that day, and early the next, if she would consecrate herself to holy virginity for Christ and, on both occasions, she answered that it was her dearest wish. Then he blessed her and gave her a copper coin inscribed with the Cross to wear around her neck, telling her never to wear gold, silver or pearls, but to elevate her mind above the small beauties of this world in order to inherit eternal and heavenly adornments.” (Synaxarion)

Convents were unknown at that time in Gaul, so Genevieve lived as a solitary, in a cell in her own house, first with her parents then, after their death, with her godmother in Paris. She devoted herself to the poor, giving away everything that came into her hands, except the small amount that she needed to feed herself on bread and beans. (When she passed the age of fifty, she was commanded by the bishops to add some fish and milk to her diet). She kept Lent from Theophany to Pascha, during which time she never left her house. She was never afraid to rebuke the powerful for their oppression of the weak and the poor, and thus earned many powerful enemies; but the people’s love for her, and the support of the Church, kept her from persecution.

It became her custom to walk to church on Sundays in procession with her household and many pious laypeople. Once the candle borne at the front of the procession (it was still dark) blew out in a rainstorm. The Saint asked for the candle and, when she took it in her hand, it re-lit and stayed lighted until they reached the church. At several other times, candles lit spontaneously in her hand; for this reason her icon shows her holding a candle.

She traveled throughout Gaul (modern-day France) on church business, being greeted with all the honors usually accorded a bishop. Several times she saved the city of Paris from the assaults of barbarian tribes through her prayers, by pleading with barbarian chieftains, and once by organizing a convoy to bring grain to the besieged city.

Saint Genevieve reposed in peace at the age of eighty. Through the centuries since then, she has shown her holy protection of the city of Paris countless times, and her relics in the Church of Saint Genevieve have wrought innumerable healings. Her relics were many times carried in huge processions in times of war, pestilence or other national trial. These relics were mostly burned and thrown into the River Seine by the godless Revolutionaries in 1793, but, as the Synaxarion concludes, “those who continue to invoke Saint Genevieve with faith, find her to be well and truly alive.”