یعقوب ۴.۷-۵.۹ (رساله)

۷پس تسلیم خدا باشید. در برابر ابلیس ایستادگی کنید، که از شما خواهد گریخت. ۸به خدا نزدیک شوید، که او نیز به شما نزدیک خواهد شد. ای گناهکاران، دستهای خود را پاک کنید، و ای دو دلان، دلهای خود را طاهر سازید. ۹به حالِ زار بیفتید و نُدبه و زاری کنید. خندۀ شما به ماتم، و شادی شما به اندوه بَدل گردد. ۱۰در حضور خدا فروتن شوید تا شما را سرافراز کند. ۱۱ای برادران، از یکدیگر بدگویی مکنید. هر که از برادر خود بد گوید و یا او را محکوم کند، در واقع از شریعت بد گفته و شریعت را محکوم کرده است. و هر گاه شریعت را محکوم کنی، دیگر نه مجری، بلکه داورِ آن هستی! ۱۲امّا تنها یک شریعتگذار و داور هست، همان که قادر است برهاند یا هلاک کند. پس تو کیستی که همسایۀ خود را محکوم کنی! ۱۳و امّا شما که می‌گویید: «امروز یا فردا به این شهر یا آن شهر خواهیم رفت و سالی را در آنجا به سر خواهیم برد و به تجارت خواهیم پرداخت و سود فراوان خواهیم کرد،» خوب گوش کنید: ۱۴شما حتی نمی‌دانید فردا چه خواهد شد. زندگی شما چیست؟ همچون بُخاری هستید که کوتاه‌زمانی ظاهر می‌شود و بعد ناپدید می‌گردد. ۱۵پس باید چنین بگویید: «اگر خداوند بخواهد، زنده می‌مانیم و چنین و چنان می‌کنیم.» ۱۶حال آنکه شما با تکبّر فخر می‌کنید. هر فخری از این‌گونه، بد است! ۱۷بنابراین، هر که بداند چه کاری درست است و آن را انجام ندهد، گناه کرده است. ۱و امّا شما ای ثروتمندان، زاری و شیون کنید، زیرا مصیبتها در انتظارتان است. ۲ثروت شما تباه شده و جامه‌هایتان را بید خورده است! ۳زر و سیم شما زنگ زده، و زنگِ آنها علیهِ شما سخن خواهد گفت و همچون آتش، گوشت بدن شما را خواهد خورد. زیرا در روزهای آخر ثروت اندوخته‌اید! ۴اینک مزد کارگرانی که در مزارع شما درو کرده‌اند، و شما حیله‌گرانه از پرداخت آن سر باز زده‌اید، بر ضد شما فریاد برمی‌آورد. آری، فریاد دروگران به گوش خداوندِ لشکرها رسیده است. ۵شما بر زمین در تجمّل و هوسرانی زندگی کرده‌اید، و دلهای خود را برای روز کشتار پروار ساخته‌اید! ۶مرد پارسا را که با شما مخالفتی نمی‌ورزید، محکوم کردید و به قتل رساندید. ۷پس ای برادران، تا آمدن خداوند صبر پیشه کنید. بنگرید چگونه دهقان انتظار می‌کشد تا زمین محصول پرارزش خود را به بار آورد؛ چگونه صبر می‌کند تا بارانهای پاییزی و بهاری بر زمین ببارد. ۸پس شما نیز صبور باشید و دلْ قوی دارید، زیرا آمدنِ خداوند ما نزدیک است! ۹برادران، از یکدیگر شکایت نکنید، تا بر شما نیز داوری نشود، زیرا ’داور‘ بر در ایستاده است.

مرقس ۱۰.۱۷-۲۷ (انجیل)

۱۷چون عیسی به‌راه افتاد، مردی دوان دوان آمده، در برابرش زانو زد و پرسید: «استادِ نیکو، چه کنم تا وارث حیات جاویدان شوم؟» ۱۸عیسی پاسخ داد: «چرا مرا نیکو می‌خوانی؟ هیچ‌کس نیکو نیست جز خدا فقط. ۱۹احکام را می‌دانی: ”قتل مکن، زنا مکن، دزدی مکن، شهادت دروغ مده، فریبکاری مکن، پدر و مادر خود را گرامی دار.“ » ۲۰آن مرد در پاسخ گفت: «استاد، همۀ اینها را از کودکی به جا آورده‌ام.» ۲۱عیسی به او نگریسته، محبتش کرد و گفت: «تو را یک چیز کم است؛ برو آنچه داری بفروش و بهایش را به تنگدستان بده که در آسمان گنج خواهی داشت. آنگاه بیا و از من پیروی کن.» ۲۲مرد از این سخن نومید شد و اندوهگین از آنجا رفت، زیرا ثروت بسیار داشت. ۲۳عیسی به اطراف نگریسته، به شاگردان خود گفت: «چه دشوار است راهیابی ثروتمندان به پادشاهی خدا!» ۲۴شاگردان از سخنان او در شگفت شدند. امّا عیسی بار دیگر به آنها گفت: «ای فرزندان، راه‌یافتن به پادشاهی خدا چه دشوار است! ۲۵گذشتنِ شتر از سوراخ سوزن آسانتر است از راهیابی شخص ثروتمند به پادشاهی خدا.» ۲۶شاگردان که بسیار شگفت‌زده بودند، به یکدیگر می‌گفتند: «پس چه کسی می‌تواند نجات یابد؟» ۲۷عیسی بدیشان چشم دوخت و گفت: «برای انسان ناممکن است، امّا برای خدا چنین نیست؛ زیرا همه چیز برای خدا ممکن است.»

قدیس پولس تبس و یوحنا کالابیتس (۳۴۲)

He was born in Egypt in the reign of the Emperor Decius. Though his parents left him a large inheritance, he abandoned it and fled into the desert around the year 250 to escape the bloody persecution of Christians raging at that time. After walking for several days, he found an isolated cave with a large palm tree and a spring of fresh water nearby. Settling here in solitude, he gave himself up to constant prayer.

Many years passed. Saint Anthony the Great, having reached the age of ninety (in about the year 342) was tempted by the thought that no one else had ever lived a life so dedicated to God as his. That night, he was told in a dream that there was another hermit in the desert more perfect than himself, who had reached the age of 113 years. Anthony rose, took up his staff, and walked straight into the desert, trusting God to lead him where he should go. He was threatened by various beasts sent by the Devil, but he tamed them with the sign of the Cross, and they showed him the way he should go. Finally a wolf brought him to St Paul’s cave. They embraced as brothers in Christ and spent the night in prayer. The next day Paul confided to Anthony that he was about to die, and that God had brought Anthony thence to give him honorable burial. As he had said, St Paul reposed the next day and, with many tears, St Anthony buried him in a cloak given him by St Athanasius the Great, assisted by two lions who dug out the grave with their paws.

پدر مقدس ما یوحنا کالیویتس ( کلبه‌نشین) (حدود ۴۵۰)

He was the son of Eutropius, a prominent senator, and Theodora, who lived in Constantinople. At the age of twelve, he secretly fled his home, taking nothing but a Gospel book with him. Entering the Monastery of the Unsleeping Ones in the City, he gave himself up with fervor to a life of prayer, self-denial and obedience. For three years he ate only on Sundays after taking communion, and became so thin and haggard that he bore no resemblance to the young nobleman who had entered the monastery.

Tormented by longing to see his parents, but unwilling to give up the ascetic struggle, he left the monastery with his Abbot’s blessing, dressed in beggar’s rags, and took up residence in a poor hut near the gate of his parents’ house. Here he lived, mocked by those who had once been his servants and despised by his own parents, who no longer recognized him.

After three years, Christ appeared to him and told him that his end was drawing near, and that in three days angels would come to take him home. John sent a message to his parents, asking them to visit his hut. In perplexity, they came, and John, showing them the Gospel book that they had given him as a child, revealed to them that he was their son, and that he was about to die. They embraced him, rejoicing at their reunion but weeping for his departure from this life. Immediately, he gave back his soul to God.

The whole City of Constantinople was stirred by the story, and great crowds came to John’s burial service. A church was later built on the site of his hut, and many miracles were wrought there through the Saint’s prayers.

قدیس ایتا کیلیدی, ایرلند (۵۷۰)

The gentle and motherly St. Ita was descended from the high kings of Tara. From her youth she loved God ardently and shone with the radiance of a soul that loves virtue. Because of her purity of heart she was able to hear the voice of God and communicate it to others. Despite her father’s opposition she embraced the monastic life in her youth. In obedience to the revelation of an angel she went to the people of Ui Conaill in the southwestern part of Ireland. While she was there, the foundation of a convent was laid. It soon grew into a monastic school for the education of boys, quickly becoming known for its high level of learning and moral purity. The most famous of her many students was St. Brendan of Clonfert (May 16). She went to the other world in great holiness to dwell forever with the risen Lord in the year 570.

—from the 2003 Saint Herman Calendar