اول تیموتائوس ۵.۱-۱۰ (رساله)

۱مرد سالخورده را توبیخ مکن، بلکه او را همچون پدر خود اندرز ده، و جوانان را همانند برادران خود، ۲و زنان سالخورده را همچون مادران، و زنان جوانتر را همانند خواهران خویش، در کمال پاکی. ۳بیوه‌زنانی را که براستی بی‌کس‌اند، حرمت گذار. ۴امّا اگر بیوه‌زنی فرزندان و نوه‌ها دارد، آنان باید نخست بیاموزند که با نگاهداری از خانوادۀ خویش، دینداری خود را در عمل نشان دهند و این‌گونه دِین خود را به والدین و اجدادشان اَدا کنند، چرا که این خدا را خشنود می‌سازد. ۵امّا آن که براستی بیوه است و بی‌کس، امیدش یکسره بر خداست و شب و روز را به دعا و طلب کمک از خدا می‌گذراند. ۶حال آنکه بیوه‌زنی که زندگی را به لذتجویی می‌گذراند، در حالِ حیات، مرده است. ۷بدین امور نیز حکم فرما تا از ملامت به دور باشند. ۸اگر کسی در پی تأمین معاش خویشان و بخصوص خانوادۀ خود نباشد، منکر ایمان است و پست‌تر از بی‌ایمان. ۹فقط کسانی را در شمار بیوه‌زنان نامنویسی کن که بیش از شصت سال داشته و به شوهر خود وفادار بوده باشند. ۱۰نیز باید به نیکوکاری شناخته شده باشند، یعنی فرزندان خویش را نیکو تربیت کرده، غریب‌نواز بوده، پاهای مقدسین را شسته، به یاری دردمندان شتافته، و خود را وقف هر نوع کار نیکو کرده باشند.

لوقا ۲۰.۲۷-۴۴ (انجیل)

۲۷سپس تنی چند از صَدّوقیان که منکر قیامتند آمدند، ۲۸و سؤالی از او کرده، گفتند: «استاد، موسی برای ما نوشت که اگر برادر مردی بمیرد و از خود زنی بی‌فرزند بر جای نهد، آن مرد باید او را به زنی بگیرد تا نسلی برای برادرش باقی گذارد. ۲۹باری، هفت برادر بودند. برادر نخستین زنی گرفت و بی‌فرزند مُرد. ۳۰سپس دوّمین ۳۱و بعد سوّمین او را به زنی گرفتند و به همین‌سان هر هفت برادر مردند، بی‌آنکه از خود فرزندی بر جای نهند. ۳۲سرانجام آن زن نیز بمرد. ۳۳حال، در قیامت، او زنِ کدام‌یک خواهد بود؟ زیرا هر هفت برادر او را به زنی گرفتند.» ۳۴عیسی پاسخ داد: «مردم این عصر زن می‌گیرند و شوهر می‌کنند. ۳۵امّا آنان که شایستۀ رسیدن به عصر آینده و قیامت مردگان محسوب شوند، نه زن خواهند گرفت و نه شوهر خواهند کرد، ۳۶و نه دیگر خواهند مرد؛ زیرا مانند فرشتگان خواهند بود. آنان فرزندان خدایند، چرا که فرزندان قیامتند. ۳۷حقیقتِ برخاستن مردگان را حتی موسی نیز در شرح ماجرای بوتۀ سوزان آشکار می‌کند، آنجا که خداوند، خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب خوانده شده است. ۳۸امّا او نه خدای مردگان، بلکه خدای زندگان است؛ زیرا نزد او همه زنده‌اند.» ۳۹بعضی از علمای دین در پاسخ گفتند: «استاد، نیکو گفتی!» ۴۰و دیگر هیچ‌کس جرأت نکرد پرسشی از او کند. ۴۱سپس عیسی به آنان گفت: «چگونه است که می‌گویند مسیح پسر داوود است؟ ۴۲چرا که داوود خود در کتاب مزامیر می‌گوید: «”خداوند به خداوند من گفت: به دست راست من بنشین ۴۳تا آن هنگام که دشمنانت را کرسیِ زیر پایت سازم.“ ۴۴اگر داوود او را ’خداوند‘ می‌خواند، چگونه او می‌تواند پسر داوود باشد؟»

قدیس پاتاپیوس تبس

He was born at Thebes in Egypt, and at a young age left his pious parents, his inheritance and his acquaintances to dwell in the Egyptian desert, devoting himself to ceaseless prayer. After many years, he reputation spread and, despite his desire for solitude, throngs of pilgrims would seek him out for his prayers and counsel. To escape the attentions of men, he did a surprising thing: he abandoned the desert and moved to Constantinople, settling in the Blachernae district, where, amid the bustle of the city, he was able to pass unnoticed, more secure in his solitude than he had been in the caves of Egypt.

As he grew in obedience to the commandments of Christ, the grace of working miracles grew in him, and once again he gradually became known. Once a blind man cast himself before Patapius on the street, and the Saint cured him instantly by calling on the name of Christ. Once he healed a man crippled by dropsy, anointing him with the oil from a vigil lamp and signing him with the Cross.

After blessing the Church for many years with his prayers and miracles, St Patapius fell asleep in peace, and was buried in the church of the Monastery of the Egyptians near Constantinople. In 1904 his precious and incorrupt relics were uncovered in the course of some building at a small monastery near Corinth. From that time the monastery has been dedicated to St Patapius, and many miracles are worked there.

رسولان مقدس سوستنس, آپولوس, تیخیکوس و اِپافرودیتوس, کیفا و قیصر

All of these Apostles are mentioned in the New Testament. Sosthenes was the ruler of the Synagogue in Corinth, and was converted through the preaching of St Paul. After traveling with St Paul for years, he became Bishop of Colophon near Ephesus. Apollos was a Jew from Alexandria, well educated and with a deep knowledge of the Scriptures. He was brought to the fulness of the Christian faith by Priscilla and Aquila in Ephesus, and went out preaching the Gospel among the pagans. His eloquence was so admired that for awhile the gentile Church divided into two factions, one for Paul and one for Apollos. Saint Apollos later became Bishop of Caesarea.

(The Synaxarion lists Cephas and Caesar here; but some believe that St Paul’s reference to Cephas in 1 Cor 1:12 refers to the Apostle Peter, not to a separate companion of St Paul; and that “those of Caesar’s household” (Phil. 4:22) refers to Christians in the Emperor’s palace in Rome, not to a Christian named Caesar.)