دوم تسالونیکیان ۲.۱۳-۳.۵ (رساله)

۱۳امّا ای برادران که محبوب خدایید، ما باید همواره خدا را به‌خاطر وجود شما شکر گوییم، زیرا خدا شما را از آغاز برگزید تا به واسطۀ عمل تقدیس‌کنندۀ روح و ایمان به حقیقت نجات یابید. ۱۴او شما را به واسطۀ انجیل ما فرا خواند تا از جلال خداوند ما عیسی مسیح برخوردار شوید. ۱۵پس، ای برادران، استوار باشید و سنّتهایی را که چه با سخنِ زبان و چه با نامه به شما سپردیم، نگاه دارید. ۱۶خودِ خداوند ما عیسی مسیح و پدر ما خدا که ما را محبت کرد و به فیض خود به ما دلگرمی جاودانی و امیدی نیکو بخشید، ۱۷شما را دلگرمی بخشد و در هر کردار و گفتار نیکو استوار گرداند. ۱در خاتمه، ای برادران، برای ما دعا کنید تا کلام خداوند به‌سرعت پیش رود و عزّت یابد، همان‌گونه که در میان شما چنین شد، ۲و تا از افراد خبیث و شَرور رهایی یابیم، زیرا همگان را ایمان نیست. ۳امّا خداوند امین است؛ او شما را نیرو می‌بخشد و از آن شریر حفظ می‌کند. ۴ما در خداوند به شما اطمینان داریم که آنچه به شما حکم می‌کنیم به جای می‌آورید و خواهید آورد. ۵خداوند دلهای شما را به محبت خدا و پایداری مسیح هدایت فرماید.

لوقا ۱۸.۳۱-۳۴ (انجیل)

۳۱آنگاه آن دوازده تن را به کناری کشید و به ایشان گفت: «اینک به اورشلیم می‌رویم. در آنجا هرآنچه انبیا دربارۀ پسر انسان نوشته‌اند، به انجام خواهد رسید. ۳۲زیرا او را به اقوام بیگانه خواهند سپرد. آنها او را استهزا و توهین خواهند کرد و آب دهان بر او انداخته، تازیانه‌اش خواهند زد و خواهند کشت. ۳۳امّا در روز سوّم بر خواهد خاست.» ۳۴شاگردان هیچ‌یک از اینها را درک نکردند. معنی سخن او از آنان پنهان بود و درنیافتند دربارۀ چه سخن می‌گوید.

شهید بزرگ، یعقوب ایرانی (۴۲۱)

«این قدیس از شهر بیثلابا و از تباری والا بود؛ نزدیک‌ترین و گرامی‌ترین دوستِ ایسدیگر (یا یزدگرد) یکم، شاه ایران (پادشاهی ۳۹۹–۴۲۰)، بود. یعقوب، با آنکه از جوانی مسیحی بود، فریفتهٔ دوستی و چاپلوسی‌های شاه شد و مسیح را انکار کرد. چون مادر و همسرش از این آگاه شدند، در نامه‌ای به او اعلام کردند که دیگر با او کاری ندارند، زیرا جلالی گذرا را بر محبت مسیح برتر شمرده است. قدیس، که از این سخنان در جان زخم خورده بود، به خود آمد، بر خطای خود گریست و پرستش بت‌ها را رد کرد. از این رو شاه، که سخت خشمگین شده بود — و این بهرام (یا وَرَهران) پنجم (پادشاهی ۴۲۱–۴۳۸)، پسر و جانشین ایسدیگر، بود — او را به تلخ‌ترین مرگ محکوم کرد، مرگی که هیچ جانوری نیز هرگز به آن محکوم نشده بود: یعنی بدنش را از هر بندِ دست‌ها و پاهایش جدا کردند. و چون او را عضو به عضو تا خودِ ران‌ها و شانه‌هایش پاره‌پاره کردند، سرانجام سرِ آن شهیدِ دلیر را در سال ۴۲۱ از تن جدا کردند.» (هورولوگیون بزرگ)

آرامش آرکیماندریت ایلعازر (مور) (۱۹۹۲) (۱۴ نوامبر ت.ق)

Though he has not been glorified by the Church, Fr Lazarus was a pioneer and exemplar of Orthodoxy in the West.

He was born in England in 1902. In his early manhood he moved to western Canada, where he worked as a farm laborer for several years. While working in Alberta, he sensed a call to become a missionary and went to an English missionary college for five years.

Sad to say, our sources are unclear about how he came to the Orthodox faith from this unlikely beginning. But in 1934 he spent seven weeks on Mt Athos, then lived as a monk in Yugoslavia. He was ordained to the priesthood by Archbishop Theophan (Russian Orthodox Church Abroad), then sent to Palestine to serve the Russian Mission in Jerusalem.

In 1948, the new State of Israel gave the Mission’s property to the Soviet Union and the mission was left dispossessed. Fr Lazarus served as priest to the Russian Convent in Aïn Karim and Transjordan, then was sent to India in 1952, where he helped in Orthodox missionary work for twenty years. Several of his books and translations, such as his biography/study of St Seraphim of Sarov, were written while he lived in India. While there, he met Mother Gavrilia of Greece, whose beautiful biography Ascetic of Love includes good descriptions of him during his life in India. Though very strict in his Orthodoxy, he was flexible in externals: in India he wore a white rather than a black cassock, because black clothing had offensive connotations to the Indian people.

In 1972 Fr Lazarus was called to Greece, then in 1974 to Australia, where he served for nine years. In 1983 he moved to California in answer to call from Fr Peter Gillquist to assist members of the former ‘Evangelical Orthodox Church’ in their move to Orthodoxy. In 1989 he moved to Alaska, where he continued this work. He reposed in Eagle River, Alaska in 1992. Following is an excerpt from an account of his last days by members of his community in Eagle River:

“Father always signed his name with TWA, “Traveling With Angels”. A few days before his death, after battling cancer many years, faithfully using the Jesus Prayer as the medicine for his affliction, the Archangel Michael appeared to help him. His final journey homeward had begun, TWA… ‘the time of my departure is at hand. I have fought the good fight, I have finished the race, I have kept the faith.’ (2 Timothy 4: 6-8).”