خوانش‌های کتاب مقدس
غلاطیان ۳.۸-۱۲ (رساله)
۸و کتاب چون پیشتر دید که خدا غیریهودیان را بر پایۀ ایمان پارسا خواهد شمرد، از این رو، پیشاپیش به ابراهیم بشارت داد که «همۀ قومها به واسطۀ تو برکت خواهند یافت.»
۹پس آنها که به ایمان اتکا دارند، با ابراهیمِ ایماندار برکت می‌یابند.
۱۰زیرا آنان که بر انجام اعمال شریعت تکیه دارند، همگی زیر لعنت‌اند، چرا که نوشته شده است: «ملعون باد هر که در به جا آوردن تمام آنچه در کتاب شریعت نوشته شده ثابت نماند.»
۱۱واضح است که هیچ‌کس به واسطۀ شریعت نزد خدا پارسا شمرده نمی‌شود، زیرا «پارسا به ایمان زیست خواهد کرد.»
۱۲امّا شریعت بر ایمان متکی نیست، بلکه «کسی که اینها را به عمل آوَرَد، به واسطۀ آنها حیات خواهد داشت.»
غلاطیان ۳.۸-۱۲
(رساله, شنبه قبل از میلاد)
۸و کتاب چون پیشتر دید که خدا غیریهودیان را بر پایۀ ایمان پارسا خواهد شمرد، از این رو، پیشاپیش به ابراهیم بشارت داد که «همۀ قومها به واسطۀ تو برکت خواهند یافت.»
۹پس آنها که به ایمان اتکا دارند، با ابراهیمِ ایماندار برکت می‌یابند.
۱۰زیرا آنان که بر انجام اعمال شریعت تکیه دارند، همگی زیر لعنت‌اند، چرا که نوشته شده است: «ملعون باد هر که در به جا آوردن تمام آنچه در کتاب شریعت نوشته شده ثابت نماند.»
۱۱واضح است که هیچ‌کس به واسطۀ شریعت نزد خدا پارسا شمرده نمی‌شود، زیرا «پارسا به ایمان زیست خواهد کرد.»
۱۲امّا شریعت بر ایمان متکی نیست، بلکه «کسی که اینها را به عمل آوَرَد، به واسطۀ آنها حیات خواهد داشت.»
لوقا ۱۶.۱۰-۱۵ (انجیل)
۱۰«آن که در امور کوچک امین باشد، در امور بزرگ نیز امین خواهد بود، و آن که در امور کوچک امین نباشد، در امور بزرگ نیز امین نخواهد بود.
۱۱پس اگر در به کار بردن مال این دنیای فاسد امین نباشید، کیست که مال حقیقی را به شما بسپارد؟
۱۲و اگر در به کار بردن مال دیگری امین نباشید، کیست که مال خود شما را به شما بدهد؟
۱۳هیچ غلامی دو ارباب را خدمت نتواند کرد، زیرا یا از یکی نفرت خواهد داشت و به دیگری مهر خواهد ورزید، و یا سرسپردۀ یکی خواهد بود و دیگری را خوار خواهد شمرد. نمی‌توانید هم بندۀ خدا باشید، هم بندۀ پول.»
۱۴فَریسیانِ پولدوست با شنیدن این سخنان، عیسی را به ریشخند گرفتند.
۱۵به آنها گفت: «شما آن کسانید که خویشتن را به مردم پارسا می‌نمایید، امّا خدا از دلتان آگاه است. آنچه مردم ارج بسیارش نهند، در نظر خدا کراهت‌آور است!
لوقا ۱۳.۱۸-۲۹
(انجیل, شنبه قبل از میلاد)
۱۸آنگاه گفت: «پادشاهی خدا به چه مانَد؟ آن را به چه تشبیه کنم؟
۱۹همچون دانۀ خردلی است که مردی آن را برگرفت و در باغ خود کاشت. آن دانه رویید و درختی شد، چنانکه پرندگان آسمان آمدند و بر شاخه‌هایش آشیانه ساختند.»
۲۰باز گفت: «پادشاهی خدا را به چه تشبیه کنم؟
۲۱همچون خمیرمایه‌ای است که زنی برگرفت و با سه کیسه آرد مخلوط کرد تا تمامی خمیر ور آمد.»
۲۲عیسی در راه اورشلیم، به شهرها و روستاها می‌رفت و تعلیم می‌داد.
۲۳در این میان، کسی از او پرسید: «سرور من، آیا تنها شماری اندک از مردم نجات خواهند یافت؟» به ایشان گفت:
۲۴«سخت بکوشید تا از درِ تنگ داخل شوید، زیرا به شما می‌گویم، بسیاری خواهند کوشید تا داخل شوند، امّا نخواهند توانست.
۲۵چون صاحبخانه برخیزد و در را ببندد، بیرون ایستاده، در را خواهید کوبید و خواهید گفت: ”سرورا، در بر ما بگشا!“ امّا او پاسخ خواهد داد: ”شما را نمی‌شناسم؛ نمی‌دانم از کجایید.“
۲۶خواهید گفت: ”ما با تو خوردیم و آشامیدیم و تو در کوچه‌های ما تعلیم می‌دادی.“
۲۷امّا جواب خواهید شنید: ”شما را نمی‌شناسم؛ نمی‌دانم از کجایید. از من دور شوید، ای بدکاران!“
۲۸آنگاه در آنجا گریه و دندان بر هم ساییدن خواهد بود، زیرا ابراهیم و اسحاق و یعقوب و همۀ انبیا را در پادشاهی خدا خواهید دید، امّا خود را محروم خواهید یافت.
۲۹مردم از شرق و غرب و شمال و جنوب خواهند آمد و بر سفرۀ پادشاهی خدا خواهند نشست.
یادبودها
شهید باکره ژولیانا و همراهان (۳۰۴)
She was the daughter of a prominent family in Nicomedia during the reign of the persecutor Maximian (286-305). Her parents betrothed her to a nobleman named Eleusius, but without his knowledge, or that of her parents, she had already committed her life to Christ, and consecrated her virginity to him. To put off her suitor, she told him that she would not marry him until he became Prefect. Eleusius went to work using his fortune to bribe and influence those in power, and succeeded in being appointed Prefect of Nicomedia. When he went to Juliana to claim her as his wife, she was forced to confess herself a Christian, saying that she would never marry him unless he gave up the worship of idols and embraced the faith of Christ. For her confession, she was arrested and taken before the Prefect: Eleusius, her once-ardent suitor. He was now filled with an ardent rage toward her and, when she would not renounce her faith, had her subjected to the most sadistic tortures imaginable. Miraculously, she endured these without harm. Witnessing this wonder, 500 men and 130 women from among the pagans confessed Christ. The enraged Prefect had all of them beheaded immediately, followed by Juliana herself. She was eighteen years old when she won the Martyr’s crown.
پدر مقدس ما پطرس, متروپولیت مسکو (۱۳۲۶)
“Saint Peter was born in Volhynia in 1260 and entered a monastery there at the age of thirteen. Making the Ladder of Saint John Climacus his guide in the monastic life, his obedience, meekness and willingness to undertake tasks that were repugnant to his brethren made him beloved of them all. He also painted icons and was the originator of the Muscovite style of Russian iconography. After some years, he left for the small Monastery of the Transfiguration in order to find the quiet favourable to prayer. Saint Maximus, the metropolitan of Kiev (6 Dec.) visited this monastery and was greatly edified by the virtues of Peter, whom he decided should be his successor as head of the Russian Church. He was confirmed in this resolve by an apparition of the Mother of God, and he made the request to the Patriarch of Constantinople on whom the Russian Church depended. In 1325 therefore Saint Peter was consecrated Metropolitan of Kiev, of which the see had been transferred to Vladimir by Saint Maximus, after the sack of Kiev by the Tatars. Peter’s election was confirmed by a Council, but he immediately encountered opposition from the Russian princes, who were vying with one another for influence over the leader of the Church. Peter’s meekness and charity towards his enemies won him their respect; but although conciliatory in all that concerned himself personally, he was nonetheless strict as regards the faith and moral uprightness. He energetically opposed intense Muslim propaganda, and travelled throughout Russia to confirm the faith. He did not hesitate to risk his life for the sake of making peace among the princes and, foreseeing that Russia would reunite around the principality of Moscow, he transferred his Metropolitanate see to that city and began the construction of the renowned Cathedral of the Dormition in the Kremlin. He gave up his soul to God while at prayer on 21 December 1326, and many miracles of healing were wrought at his tomb.” (Synaxarion)
قدیس پروکوپیوس ویاتکا, دیوانه برای مسیح (۱۶۲۷)
“Saint Procopius, the son of devout peasants, first feigned madness to escape a marriage that was being urged on him. He spent his life in the streets half-naked, slept wherever night overtook him and would never accept the shelter of a house. He used signs to make himself understood and never spoke a word, except to his spiritual father, with whom he would converse normally as a man in possession of all his faculties. When he was given an article of clothing, he wore it for a while out of obedience and then give it away to someone poor. When he visited the sick, he set fire to the beds of those who were going to get better, and rolled up in their sheets those who were going to die. He made many predictions, often by means of disconcerting prophetic signs, whose meaning became clear with the event. He spent thirty years in foolishness for Christ and, having foretold his death, fell asleep in peace in 1627.” (Synaxarion)